SUNN BLOG!!!

เมื่อขับรถออกมาจากสถานที่จัดงานโจคยูฮยอนก็หันไปมองคนที่ยังนั่งเงียบ ดวงตาของซองมินไม่ได้เรียบนิ่งเช่นทุกครั้งที่เจ้าตัวจะแสดงออกในยามที่ไม่พอใจ แต่ครั้งนี้ดวงตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความกังวลใจที่คยูฮยอนมองออกได้ง่ายๆ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่คนรักกำลังเป็นอยู่ไม่ใช่ความไม่พอใจหากแต่เป็นความกังวลใจอารมณ์ขุ่นมัวของคยูฮยอนจึงกลับกลายเป็นความรื่นรมย์


ครั้งแรกในชีวิตเลยทีเดียวที่อีซองมินแสดงออกถึงอาการหึงหวงในตัวของเขา ถึงแม้จะรู้ว่าคนรักไม่สบายใจแต่เขาก็ยังคิดว่าเขาเองกำลังรู้สึกดีไม่น้อย

"ฮยองว่า วันนี้เรากลับไปนอนที่ร้านดีไหมครับ"อีซองมินทำปากยื่นกับข้อเสนอของคุณคนขับแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป คนตัวเล็กยังคงนั่งมองแสงไฟตามถนนหนทางไปเรื่อยๆ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถคันใหญ่อย่างจงใจ

โจคยูฮยอนลอบมองคนที่นั่งคอตั้งหลังตรงด้วยความเอ็นดู อีซองมินจะรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังเป็นอะไร..



เมื่อรู้สึกว่าความเร็วของรถช้าลงกว่าเดิมคนที่นั่งเชิดอยู่จึงหันไปมองคนขับ ซองมินยังคงเฉยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังบังคับพวงมาลัยเพื่อพารถเข้าไปจอดในสวนสาธารณะ ที่อยู่ระหว่างทางกลับร้าน


เมื่อรถหยุดสนิทแล้วคุณคนขับก็ปรับเบาะของตัวเองให้เอนลงไปเล็กน้อย สอดมือเข้าประสานกันที่ท้ายทอยแล้วหลับตาลง..


อีซองมินกัดริมฝีปากเบาๆเมื่อเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร แต่ถ้าจะให้ถาม เขาเองก็นึกไม่ออกว่าจะถามอะไร

ใช่..ซองมินไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เพราะที่รู้ตอนนี้คือยังไม่อยากคุยกับคนข้างๆ เขาไม่ได้อยากทำตัวงี่เง่าเอาแต่ใจ แต่มันไม่สบายใจใครจะมานั่งยิ้มอยู่ได้


"ซองมิน..หึงหรือครับ" นั่นสินะ..แบบนี้หรือเปล่าที่เรียกว่าอาการหึง.. ซองมินเหลือบตามองต้นเสียงก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาคนตัวเล็กจึงหันไปมองข้างนอกรถอีกครั้ง

สวนสาธารณะในเวลานี้ไม่มีใครแล้ว ร่างเล็กถอดรองเท้าก่อนจะยกขาขึ้นมานั่งชันเข่าแล้วซุกหน้าลงไป

ผ่านไปอึดใจซองมินก็รู้สึกถึงสัมผัสอ่อนโยนบนศีรษะ มือหนาลูบเบาๆไปบนกลุ่มผมนุ่ม ราวกับจะปลอบใจคนที่กำลังสับสน

"เป็นอะไรไปครับคนเก่ง" น้ำเสียงอ่อนโยนที่คุ้นเคยดังอยู่ริมหูก่อนที่อีกฝ่ายจะเลื่อนริมฝีปากไปที่ขมับสวยแล้วสูดเอาความหอมอย่างแสนรัก

"ซองมิน.."คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียกแต่กระนั้นก็ยังไม่ยอมสบตากับอีกฝ่าย โจคยูฮยอนก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมมายังฝั่งที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ ร่างสูงเปิดประตูออกแล้วย่อตัวลงมาหาคนที่นั่งอยู่ในรถ

"อยากไปเล่นทรายไหม"ซองมินมองสบตาอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ แล้วจึงพยักหน้าเบาๆ คยูฮยอนยื่นมือไปให้คนรักจับแล้วจูงคนตัวเล็กเดินไปที่บ่อทรายในสนามเด็กเล่น แสงไฟสีเหลืองอ่อนส่องผ่านสองร่างที่เดินตามกันไปเป็นเงาทอดยาว

แต่ก่อนที่ซองมินจะทันได้ลงไปในบ่อทรายคนที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดฝีเท้า

"ถ้าจะเล่นทรายให้สนุกต้องถอดรองเท้านะ.."ว่าจบร่างสูงก็ย่อตัวลงแล้วเอื้อมมือไปถอดรองเท้าคู่เล็กออก ตามด้วยถุงเท้าสีดำสนิท ตอนนี้ซองมินเหลือเพียงเท้าเปล่าเปลือย มือหนาบรรจงพับเอาปลายกางเกงคนตัวเล็กขึ้นมาอีกเล็กน้อยแล้วจึงยืนขึ้นเต็มความสูง

"เล่นได้แล้วล่ะ"ซองมินอมยิ้มน้อยๆแต่ก็ยังไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย เท้าเล็กพาเจ้าของก้าวลงไปในบ่อทรายก่อนจะหันกลับมาหาคนที่เพิ่งถอดรองเท้าของตัวเองเสร็จ

"ขอบคุณนะครับ"



อากาศเย็นปลายฤดูหนาวทำให้คนที่เดินเตะทรายไปมาห่อตัวเล็กน้อย ซองมินเดินย่ำทรายไปจนทั่วบริเวณ หวังจะให้ความหยาบของเม็ดทรายขัดเอาความขุ่นมัวในอารมณ์ให้บางเบาลง

ตากลมลอบมองคนที่เป็นฝ่ายชวนซองมินลงมาเล่นทราย ร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงตัวเองกับเสาของชิงช้า

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มเมื่อเห็นว่าซองมินหันมามองร่างสูงพาตัวเองเข้ามาใกล้คนตัวเล็กแล้วจึงปลดกระดุมเสื้อตัวนอกออก มือหนาจับสาบเสื้อให้กางออกทั้งสองข้าง

เห็นดังนั้นซองมินจึงเดินเข้าไปซุกกับอกกว้างโดยไม่ต้องให้ใครบอก สอดแขนเข้าไปกอดเอวร่างสูงไว้ภายใต้เสื้อตัวหนา คยูฮยอนดึงเสื้อมาห่มร่างเล็กไว้ ถึงแม้ว่าเสื้อจะคลุมจะไม่รอบตัวแต่ซองมินก็รู้สึกอุ่นขึ้น ..อุ่นอวลไปถึงหัวใจ..

"ฮยอง.." สรรพนามเรียกขานที่ทำให้หัวใจคนฟังพองโตได้ง่ายๆกลับมาอีกครั้ง ..

"ครับ.."

"ขอโทษนะครับ.."

"ขอโทษทำไมครับ"

"เมื่อกี้ตอนออกจากงานผมทำตัวไม่น่ารัก.." สิ้นเสียงซองมินก็รู้สึกถึงอ้อมกอดที่กระชับเข้า คยูฮยอนแหงนเงยขึ้นมองไปบนท้องฟ้าราวกับจะหาคำตอบว่าความรักมากมายขนาดไหนจึงจะเพียงพอกับความน่ารักของอีซองมิน

"ใครบอกแบบนั้นกันล่ะ..ซองมินของฮยองน่ารักที่สุดต่างหาก" คยูฮยอนกดจมูกลงกับศีรษะเล็ก โยกตัวไปมาปลอบใจคนที่กำลังคิดมาก

"ซองมินรู้ไหม..ว่าตัวเองเป็นอะไร"

"ก็ฮยองบอกว่าหึง.."

"แล้วหึงจริงหรือเปล่า.."คนตัวเล็กเกยคางไว้กับไหล่หนา ยืนหลับตานิ่งอยู่อย่างนั้น

"ซองมินกำลังคิดมากเรื่องคุณมินอาหรือ" อาการย้ำปลายคางกับไหล่กว้างทำให้คนถามพอจะรู้ว่าสิ่งที่คาดเดาอยู่เป็นความจริง

"คุณมินอาสวย ..แล้วเธอก็ดูเหมาะสมกับฮยองดี ..เหมือนในข่าว.."

"ซองมินเห็นเป็นแบบนั้นหรือ.." สงสัยว่าต่อไปนี้เขาคงต้องระวังตัวที่จะเป็นข่าวกับใครๆเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า ..

อะไรก็ตามที่จะทำให้อีซองมินไม่พอใจเขาจะต้องเลี่ยงให้ไกล เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนที่ดูยิ้มแย้มตลอดเวลาจะคิดมากเกี่ยวกับข่าวพวกนั้น


"ฮยอง.."

"ถ้าฮยองเจอผมตั้งแต่ครั้งแรกที่ไปตามหาที่โรงเรียน ถ้าเราเจอกันตั้งแต่ตอนนั้น..ฮยองจะทำยังไง" ยังไม่ทันที่จะได้แก้ไขความเข้าใจผิดคนตัวเล็กก็ชวนเปลี่ยนเรื่องได้อย่างน่าประหลาดใจ

ใบหน้าคมขึ้นสีเรื่อเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าซองมินจะถามคำถามนี้..ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออกแล้วถอยมายืนมองหน้าคนรัก

ดวงตาที่ต้องกระทบกับแสงจันทร์สุกใส แวววาวกว่าดาวดวงใดในจักรวาลนี้ ดวงตาของอีซองมิน..ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็สะกดใจคนมองได้เสมอ..

"ถ้าเจอกันตั้งแต่ตอนนั้น..ฮยองก็คงจะไปหาซองมินที่โรงเรียน..ทุกเย็น.." มือหนาเอื้อมมาจับมือบางไว้ก่อนจะพาเดินตามไปช้าๆ

"แล้วก็จะจับมือไว้แบบนี้.." ซองมินวางเท้าเปล่าเปลือยของตัวเองทับลงบนรอยเท้าของคนที่เดินอยู่ข้างหน้าไปเรื่อยๆ

"บางทีอาจจะพามาเดินเล่นที่สวนสาธารณะ..เราอาจจะนั่งคุยกันที่ม้านั่ง" ร่างสูงเดินมาหยุดที่ชิงช้า

"หรืออาจจะพามานั่งชิงช้า..แบบนี้" มือหนาจับเอาคนตัวเล็กลงนั่งที่ชิงช้าแล้วเริ่มไกวเบาๆ

"แล้วถ้าฝนตกก็อาจจะพาไปหลบฝนในนั้น" คยูฮยอนหยุดชิงช้าแล้วจึงจูงซองมินให้วิ่งเหยาะๆไปที่บ้านของเล่นเด็ก ดันหลังร่างเล็กให้มุดตัวเข้าไปนั่งในนั้นก่อนจะพาตัวเองตามเข้าไป ..บ้านหลังใหญ่สำหรับเด็กน้อยดูเล็กไปถนัดตา


"ถ้าฟ้าร้อง..ก็อาจจะกุมมือไว้แบบนี้" มือหนาสอดประสานเข้ากับมือบาง พร้อมกับเบียดร่างตัวเองให้เข้าใกล้ร่างเล็กขึ้นไปอีก

"แล้วถ้าเด็กคนนั้นมองฮยองอย่างในตอนนี้ก็อาจจะ.."ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าหวาน ทั้งที่ในบ้านเล็กๆนี้มืดกว่าด้านนอกแต่เขากลับเห็นประกายในดวงตาของคนรักอย่างชัดเจน

โจคยูฮยอนเกลี่ยจมูกลงกับผิวแก้มเนียนนุ่ม.. หูของเขาคล้ายจะได้ยินเสียงไวโอลินลอยมาตามสายลมในขณะที่แตะริมฝีปากลงกับมุมปากเล็ก ฝากเสียงกระซิบผ่านอณูบางเบาไปถึงใจคนฟัง..

"..จูบ...แบบนี้.." ริมฝีปากหนาเลื่อนลงทาบทับกับริมฝีปากอิ่ม ขบเบาๆเพื่อให้อีกฝ่ายยอมเผยอเรียวปากออกจากกัน..

คยูฮยอนลงมือเก็บกวาดเอาความหอมหวานที่ยั่วยวนใจเขาเสมอไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร

..จูบแล้วจูบเล่า..เนิ่นนานเท่าที่หัวใจต้องการ..จูบเพื่อทดแทนการรอคอยที่แสนยาวนาน..จนกระทั่งเสียงตัวโน๊ตสุดท้ายหยุดลง..

"ฮยองรักซองมินนะครับ..รักแต่ซองมิน.." อีซองมินเลื่อนตัวขึ้นไปนั่งคร่อมบนขาของร่างสูง ยกแขนกลมกลึงโอบรอบต้นคอหนา มองลึกเข้าไปในดวงตาคมหวานและซองมินก็มองเห็นตัวเองอยู่ในนั้น

"ฮยองเคยเบื่อที่ต้องรอผมบ้างไหม.." โจคยูฮยอนนิ่งมองคนถามไปชั่วครู่จากนั้นจึงไล้ฝ่ามือไปตามแผ่นหลังเล็ก แล้วค่อยๆออกแรงกดให้ร่างเล็กแนบชิดกับอกกว้างของตนเอง

"ได้ยินมั้ย.." เสียงหัวใจของโจคยูฮยอนเต้นเป็นจังหวะถี่รัว..ไม่ต่างจากซองมิน คนตัวเล็กอมยิ้มกับตัวเองแล้วเกลี่ยจมูกไปตามลำคอร่างสูง สูดเอากลิ่นหอมเท่ห์ที่ซองมินหลงรักเข้าไปจนลึก แล้วกระซิบเบาๆ

"ได้ยินครับ.."

"รู้มั้ย..วันแรกที่ฮยองพบซองมินจนกระทั่งวันนี้..ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย.." คยูฮยอนวางนิ้วเรียวลงบนพวงแก้มเนียนใส

"รอยยิ้มของเด็กคนนั้นกับผู้ชายคนนี้..ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน..ก็ทำให้ฮยองตกหลุมรักได้เสมอ"

"คนอื่นๆอาจจะสวย ดูดี .. แต่ไม่มีใครทำให้หัวใจดวงนี้เต้นแรงได้อย่างที่ซองมินทำ" มือหนาเลื่อนไปกุมมือบางไว้แล้วยกมาแนบลงกับตำแหน่งหัวใจ "แม้กระทั่งจะทำให้หัวใจดวงนี้หยุดทำงาน ซองมินก็ยังเป็นคนเดียวที่ทำได้ รู้มั้ยครับ.."


คนตัวเล็กแตะริมฝีปากอวบอิ่มกว่าปกติลงบนปลายจมูกโด่งคมแล้วจึงซุกซบใบหน้าที่เริ่มจะร้อนผ่าวลงบนไหล่กว้าง

รู้สึกว่าอาการร้อนวูบเย็นวาบจะเข้าจู่โจมซองมินอีกแล้ว.. ทำไมนะ..ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนซองมินก็ยังไม่ชินกับสายตาอ่อนเชื่อมของคุณเจ้าของร้านสักที

"ฮยอง.."คยูฮยอนก้มหน้าลงไปหาเสียงเรียกอู้อี้ที่ดังอยู่ในอก

"ขอบคุณนะครับ..แล้วก็..ผมเองก็รักฮยองเหมือนกัน"

"รักมากที่สุดเลย.." เสียงบอกรักลอดผ่านมาจากริมฝีปากบางดูจะทำให้หัวใจของโจคยูฮยอนทำงานหนักขึ้นอีกเท่าตัว เสียงหัวใจสองดวงเต้นสอดประสานเป็นจังหวะความรักฟังดูคล้ายเสียงดนตรีจากเหล่านางฟ้าตัวน้อยที่กำลังขับกล่อมบทเพลงแห่งความรักบทใหม่


...





....




หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันนี้คงไม่มีข่าวไหนเด่นไปกว่าข่าวเปิดตัวคนรักของโจคยูฮยอนเป็นแน่ ทั้งภาพและคำพูดดูจะติดหราเป็นกรอบใหญ่ของหน้าบันเทิงทุกฉบับ โจอาราวางหนังสือพิมพ์ลงก่อนจะหันไปหามารดาที่นั่งจิบกาแฟมื้อเช้าอยู่อย่างอารมณ์ดี

"หนูไม่คิดว่าคุณแม่จะประกาศออกไปแบบนั้นค่ะ" คุณนายเธอมองลูกสาวแล้วจึงหัวเราะออกมาเต็มเสียง

"ว่าแต่คุณแม่แน่ใจแล้วใช่ไหมคะ..ว่าจะไม่มีปัญหาตามมา" แน่ละ..หุ้นส่วนหัวเก่าในบริษัทก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่งานนี้ดูท่าทางคุณแม่ท่านมั่นใจเหลือเกินว่าจะไม่มีอะไรมากระทบกับความน่าเชื่อถือของบริษัทที่มีมาตลอด ดังนั้นเธอเองจึงไม่คิดอะไรมากเหมือนกัน

"ที่ผ่านมาก็ไม่เคยเห็นว่าใครจะมีปัญหากับแม่..แล้วอีกอย่าง แม่ไม่ได้ทำอะไรผิด และที่สำคัญแม่เชื่อว่าอีซองมินจะไม่ทำให้แม่ผิดหวัง น้องพิสูจน์ตัวเองมามากพอสำหรับความไว้วางใจของแม่.." โจอารามองเห็นแววแห่งความภูมิใจในดวงตาที่ผ่านโลกมากกว่าเธอกว่าครึ่งชีวิตแล้วก็ได้แต่ดีใจแทนคนที่ท่านกำลังชื่นชม


"อ้าว มากันแล้วหรือ" เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังเป็นหัวข้อสนทนาโผล่มาจากประตูห้องอาหารเธอจึงกวักมือเรียกน้องชายตัวเล็กเข้ามานั่งข้างๆแล้วหันไปหาน้องชายตัวสูง

"ทานข้าวมากันหรือยัง"

"ทานมาจากที่ร้านแล้วครับ" ว่าจบคนตอบก็บุ้ยใบ้ว่าขอตัวเอาของไปเก็บบนห้องนอนก่อน ปล่อยให้ซองมินนั่งคุยกับคุณแม่และพี่สาวต่อไป คนตัวเล็กนั่งเม้มริมฝีปากเข้าออกเงียบๆอยู่นานจนโจอารานึกแปลกใจหญิงสาววางมืองบนมือขาวจัดแล้วลูบศีรษะอีกฝ่าย

"เป็นอะไรไปซองมิน" อีซองมินช้อนสายตาขึ้นมองคุณโจคนพี่ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่คุณแม่คนสวย

"คุณแม่ครับ..เรื่องเมื่อคืน..ขอบคุณนะครับ" คนเป็นแม่ยิ้มบางแล้วจึงตบเก้าอี้ข้างตัวเบาๆ

"มานั่งตรงนี้ซองมิน.." ชายหนุ่มเลื่อนตัวจากเก้าอี้ตัวเดิมไปยังเก้าอี้ตัวที่ติดกับมารดาของคนรัก แล้วคุณนายเธอจึงวางมือลงบนแก้มเนียนเบาๆ

"เรื่องเมื่อคืนความจริงแล้วมันไม่ใช่หน้าที่ของแม่ที่จะต้องไปพูดเรื่องแบบนั้น แต่ในเมื่อซองมินเป็นคนรักของคยูฮยอน เป็นลูกอีกคนของแม่ ที่สำคัญซองมินเป็นคนในครอบครัว แม่ถือว่ามันเป็นหน้าที่ของแม่ที่จะต้องปกป้องซองมิน"

"เมื่อคืนคยูฮยอนทำอะไรไม่ได้เพราะแม่สอนเขามาตลอดว่าการทำร้ายผู้หญิงไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อมไม่ใช่นิสัยของลูกผู้ชาย แม่รู้ว่าเมื่อคืนซองมินน้อยใจแล้วก็ไม่พอใจคยูฮยอน แต่นั่นก็เป็นตอนก่อนที่แม่จะพูดเรื่องนั้น แม่จึงอยากให้ซองมินให้อภัยกับเรื่องที่ผ่านมาเมื่อคืน แต่ถ้าต่อไปนี้ เกิดมีเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงแบบนี้อีก.." คนเป็นมารดาวาดรอยยิ้มร้ายใส่ตาซองมิน..

"แม่อนุญาตให้จัดการได้เต็มที่.." อีซองมินก้มหัวขอบคุณคนเป็นแม่ ขยับตัวเข้าไปกอดเธออย่างรักใคร่ คุณนายเธอลูบมือไปบนศีรษะเล็กเบาๆ

"เมื่อคืน .. ผมพูดไม่ดีกับกับอีมินอา " ยังไม่ทันที่ซองมินจะได้สารภาพผิดจนจบ เสียงหวานใสของคุณพี่สาวคนสวยก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

"ถ้าเป็นผู้หญิงคนนั้นน่ะ มีคนมารายงานพี่แล้วล่ะว่าเธอคุยอะไรกับซองมิน เพราะฉะนั้นที่พูดไปเมื่อคืน พี่ถือว่าซองมินปกป้องตัวเอง เพราะถ้าให้พี่เป็นคนพูด..สงสัยว่าแม่นางเอกคนนั้นคงจะต้องลาออกจากวงการบันเทิงเป็นการถาวร" อีซองมินทำหน้าหวั่นเกรงกับสิ่งที่คุณคนสวยเธอพูดเสียจนทั้งแม่และพี่สาวต้องหัวเราะออกมาพร้อมกัน


"หัวเราะอะไรกันครับ" ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ชายหนุ่มเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนรัก และอีซองมินก็เพียงแค่ยิ้มให้คยูฮยอนบางๆ คนตัวเล็กหันกลับไปหาผู้สูงวัยกว่าอีกครั้งเมื่อถูกเธอแตะเรียกบนหลังมือเบาๆ

"จำไว้นะลูก ตอนนี้ซองมินเป็นคนในครอบครัว และมีสิทธิ์ในทุกอย่างเท่าที่คยูฮยอนมี เพราะฉะนั้นอย่าให้ใครมาว่าอะไรได้อีก” ถึงตอนนี้ซองมินหมดความสงสัยแล้วว่าทำไมผู้หญิงที่ดูบอบบางสองคนถึงช่วยกันดูแลบริษัทในเครือโจกรุ๊ปได้ทั้งหมด

ความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และอดทนต่อสิ่งต่างๆ ดูจะถ่ายทอดจากแม่สู่ลูกได้ไม่ผิดเพี้ยน

ทั้งความแข็งแกร่ง เด็ดเดี่ยวของโจอารา ความอดทน มุ่งมั่น ตั้งใจจริงของโจคยูฮยอน และทุกอย่างที่ทั้งสองมีล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานความรักและความเอาใจใส่ที่คนในครอบครัวมอบให้แก่กัน


อีซองมินนึกขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เขามีวันนี้ ทั้งที่เคยคิดน้อยใจถึงครอบครัวที่แตกแยกของตนเอง แต่ในเมื่อวันนี้ซองมินมีครอบครัวที่ดีพร้อม คุณแม่อีกหนึ่งคนที่รักและพร้อมปกป้องซองมิน มีพี่สาวที่พร้อมจะช่วยเหลือซองมินทุกอย่าง และที่สำคัญมีคนรักที่พร้อมจะเคียงข้างกับซองมินในทุกๆที่ เวลานี้ซองมินพูดได้เต็มปากว่าเขาเป็นคนที่มีความสุข


ทุกอย่างที่โจคยูฮยอนทำพื่อซองมินมาตลอดทำให้เขาตื้นตัน มากกว่านั้นคือความรู้สึกขอบคุณ ซองมินไม่มีอะไรจะตอบแทนผู้ชายคนนี้ได้นอกจากความรัก สิ่งที่อีซองมินทำได้คงจะมีเพียงแค่การเป็นคนรักที่ดี และอีซองมินก็สัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้


โจคยูฮยอนมองสบตาคนที่นั่งเคียงข้างกัน ชายหนุ่มคว้ามือขาวจัดมากุมไว้ ในที่สุดการรอคอยที่แสนยาวนานของเขาก็จบลง ทุกอย่างที่เขาลงทุนทำลงไปเมื่อย้อนกลับไปคิดถึงสิ่งเหล่านั้นแล้ว มันช่างคุ้มค่ากับสิ่งที่ได้กลับคืนมา..





เพราะสำหรับโจคยูฮยอนแล้ว..ไม่มีอะไรมีความหมายไปกว่าความรัก

เพราะสำหรับโจคยูฮยอนแล้ว..ไม่มีอะไรมีค่ามากกว่าความรัก

เพราะสำหรับโจคยูฮยอนแล้ว..ไม่มีอะไรมีค่าและมีความหมายมากไปกว่า อีซองมิน..

เพราะสำหรับโจคยูฮยอนแล้ว..อีซองมิน..คือความรัก..






.. IS LOVE ..











" จากนี้ไป..ผมสัญญาว่า ..

ผมจะมีชีวิตอยู่เพื่อรักคุณ..ให้มากขึ้นทุกวัน.. "











~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~




* ขอบคุณ อีซองมิน และ โจคยูฮยอน

* ขอบคุณรีดเดอร์และคอมเม้นเตเตอร์ที่น่ารักทุกคน

* ขอบคุณหลายๆคนที่คอมเม้นฟิกเราด้วยความใส่ใจเสมอมา

* ขอบคุณทุกคนที่รัก โจคยูฮยอนและอีซองมิน ขอบคุณที่รักคยูมิน

* ขอบคุณพี่ดา เจเจน้อย ที่ช่วยฟังสปอล์ยแล้วก็แก้คำผิดนะคะ

* ขอบคุณน้องพัดสำหรับรูปคุณอีที่แสนจะน่ารัก รูปพวกนั้นคือกำลังใจลำดับต้นๆของพี่เลยค่ะ

* ขอบคุณขนุนน้อย ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ช่วยเหลือกัน ขอให้น้องคอมหายป่วยโดยเร็ว(ฮี่ๆ)

* ที่สำคัญ..ขอบคุณความน่ารักของอีซองมิน

* ถ้าคุณสัมผัสได้ถึงความรักของคุณเจ้าของร้านที่มีต่อคุณพนักงานตัวกลม ความรักของเราที่มีต่ออีซองมินก็เทียบเท่ากัน..

* รักคุณ ^^

[ปูลู]  รายละเอียดการจองหนังสือ

 http://story-sunn.exteen.com/20090927/info-is-love

 จิ้มตามไปได้เลยค่ะ .. มันอยู่แถวๆนี้แหละ ฮ่าๆๆๆๆ