SUNN BLOG!!!

 

Title : IS LOVE

Couple : Cho Kyuhyun x Lee Sungmin



PART 07









อีจีซอนเดินออกจากร้านไอศครีมสีหวานด้วยอารมณ์หงุดหงิด เพราะเมื่อครู่ตอนที่คุยโทรศัพท์หล่อนสนใจเพียงแค่อยากจะหาที่นั่งคุยธุระ จึงเดินมั่วๆเข้าร้านที่พอจะมีที่นั่งร้านแรกที่หล่อนเห็น

เมื่อรู้ตัวอีกทีพนักงานในชุดฟอร์มสีหวานของร้านไอศครีมชื่อดังก็เดินมารับออเดอร์ที่โต๊ะเสียแล้ว


หญิงสาวสั่งไอศครีมที่เห็นเป็นอย่างแรกในเมนูเพื่อแก้อาการเก้อเขินแกมหงุดหงิด แล้วก็ปล่อยให้มันละลายโดยที่ไม่ได้แตะแม้แต่คำเดียว

เมื่อคุยธุระเสร็จจึงหันไปมองรอบๆตัว แล้วถึงคิดได้ว่าตอนที่เดินเข้ามาน่าจะมีสติมากกว่านี้..

กลุ่มเด็กสาวเด็กชายในวัยมัธยมแทบจะกินพื้นที่ทั้งหมดของร้าน ทั้งมาเป็นกลุ่มก้อนและแพ็คคู่

เสียงโหวกเหวกจากกลุ่มเด็กสาวที่นั่งโต๊ะด้านหลังดูจะทำให้ความตึงเครียดของหล่อนเพิ่มมากขึ้น

มือเรียวคว้าบิลค่าไอศครีมมาได้ก็ตรงไปจ่ายเงินทันที หล่อนวางธนบัตรลงบนเคาเตอร์คิดเงินเป็นจำนวนที่มากกว่าค่าไอศครีมเกือบเท่าตัวแล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่สนใจเงินทอน..


อีจีซอนเกลียดความสดใสรอบตัวแบบนี้เพราะมันยิ่งทำให้คิดถึงบรรยากาศระหว่างคนคู่นั้น..




..




...






หลังจากที่ทานข้าวเสร็จคุณพนักงานตัวกลมก็เริ่มสังเกตว่าใบหน้าหล่อเหลาของคนที่มาด้วยกันเริ่มจะมีสีแดงๆขึ้นมา

ซองมินจึงชวนคุณเจ้าของร้านกลับไปพักผ่อนแทนที่จะไปดูหนังต่ออย่างที่อีกฝ่ายเสนอมา..

"อยากดูหนัง.."เสียงตัดพ้อดังมาจากทางด้านหลังเมื่อซองมินกำลังปิดประตูร้าน

"เดี๋ยวหายแล้วค่อยไปดูก็ได้นี่ครับ"

"จริงนะ.."

"ครับ..คุณคยูฮยอนขึ้นไปข้างบนก่อนเลย เดี๋ยวผมปิดไฟแล้วจะตามขึ้นไป อ้อ..อาบน้ำเลยนะครับจะได้พักผ่อน"คนตัวเล็กกว่าสั่งความคนป่วยแล้วมองตามอีกฝ่ายเดินเอื่อยๆขึ้นบันไดไป


ซองมินสำรวจความเรียบร้อยภายในร้าน เดินไปตามชั้นหนังสือแล้วจึงเดินเข้าไปที่หลังร้าน หยิบเอาไม้ขนไก่ออกมาปัดฝุ่นตามชั้นวาง เสร็จแล้วก็ลากเอาไม้กวาดกับไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดร้าน

ทำไปเรื่อยๆจนพอใจและแน่ใจว่าคนที่อยู่ชั้นบนจะอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จึงเอาของไปเก็บ สำรวจประตูทุกบาน เริ่มปิดไฟแล้วไต่บันไดขึ้นไปยังชั้นสาม







เมื่อตามมาถึงชั้นบนซองมินก็พบว่าคุณเจ้าของร้านอาบน้ำเสร็จแล้วและกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ตรงโซฟา บนโต๊ะตรงหน้ามีกล่องนมเปล่ากับเปลือกยาและแก้วน้ำ

"ทานยาแล้วใช่ไหมครับ"

"อืม..ไปอาบน้ำเถอะซองมิน ฝนจะตกแล้วเดี๋ยวอากาศจะเย็นกว่านี้"ซองมินรับคำเบาๆแล้วเปิดกระเป๋าเตรียมเสื้อผ้าเพื่อจะไปอาบน้ำบ้าง..






ซองมินเดินลากขาออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าคนป่วยนอนอยู่บนเตียง..ดูท่าคุณเจ้าของร้านจะหลับไปแล้ว


คนตัวเล็กเดินไปปิดไฟดวงใหญ่เหลือแต่โคมไฟแล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเตียงเบาๆเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตื่น ค่อยๆสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม แล้วขยับผ้าห่มคลุมตัวคนป่วยให้เรียบร้อย

แต่ยังไม่ทันจะได้หลับตาคนที่ซองมินคิดว่าหลับไปแล้วในตอนแรกก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ ดึงซองมินเข้าไปนอนซุกในอ้อมกอดของตัวเอง

"อ๊ะ!" มือหนากระชับออ้อมกอด แล้วสูดจมูกกับผมนุ่มลื่นของคนตัวเล็ก

"หอมจัง.."

"ผมทำคุณคยูฮยอนตื่นหรือครับ"

"เปล่าหรอก ผมนอนคิดอะไรไปเรื่อยน่ะ" เสียงแหบพร่ากระซิบอยู่ริมใบหูบาง

"งั้นก็นอนเถอะครับ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนี่นา"

"ซองมิน..ไม่มีกู้ดไนต์คิสหรือ"ซองมินหลุดหัวเราะเบาๆเมื่อรู้จุดประสงค์ของคนที่ยังไม่ยอมหลับ

"ไม่มีครับ"คนฟังทำเสียง หึ ในลำคอ

"แต่ผมมี.."ว่าจบก็กดจมูกลงกับแก้มเนียนของซองมิน สูดเอาความหอมไปฟอดใหญ่จนคนตัวเล็กต้อง
ครางอือ..


"กู้ดไนต์" .. ที่รัก ..




..







....





"สวัสดีค่ะพี่ซองมิน"เสียงหวานใสดังมาตั้งแต่หน้าร้าน ซองมินที่กำลังเรียงหนังสืออยู่ยิ้มรับเด็กสาวอารมณ์ดีที่หอบของมาพะรุงพะรัง

"วันนี้คุณแม่ดาจองทำขนมค่ะ เลยเอามาฝากพี่ซองมินด้วย"ซองมินรับของแล้วจึงเอาไปเก็บหลังร้าน มองดูถุงขนมสีสวยที่ดูจะเยอะกว่าสองคนกินอยู่มาก









วันนี้ซองมินตื่นแต่เช้าเพราะต้องเปิดร้าน ส่วนคุณเจ้าของร้านที่ไข้ลดแล้วก็ต้องกลับไปทำงานที่บริษัท

แต่คุณผู้ชายเธอสั่งไว้ว่าจะลงมาทานข้าวกลางวันด้วย ความจริงซองมินก็ไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหาอะไรที่คุณเจ้าของร้านเธอจะไปทำงานที่บริษัท

ก็ตึกนั่นอยู่ห่างจากร้านแค่ไม่กี่ร้อยเมตร เดินสามนาทีก็ถึง แต่เมื่อเช้าตอนที่แต่งตัว คุณเจ้าของร้านที่พ่วงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของสำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ บ่นพึมพำงึมงำงอแงอย่างกับว่าคุณหญิงแม่ท่านส่งไปทำงานที่อิหร่าน แล้วจะไม่ได้กลับมาที่ร้านสักสามเดือน!


ซองมินสาละวนกับการติดแท็กหนังสืออยู่หลังร้าน อิมดาจองกำลังเรียงหนังสืออยู่
เพราะวันนี้เป็นวันธรรมดาลูกค้าจึงน้อยกว่าวันหยุด อยู่ๆความคิดของซองมินก็ถูกขัดจังหวะเมื่ออิมดาจองส่งเสียงมา


"พี่ซองมิน โทรศัพท์ค่ะ"อิมดาจองยื่นหน้าเข้ามาหาซองมินที่หลังร้าน พร้อมกับทำไม้ทำมือว่าคุณเจ้าของร้านโทรมา

คนตัวเล็กจึงรีบเดินไปรับโทรศัพท์ที่เคาเตอร์ พร้อมกับเหลือบมองเวลาภายในร้าน สิบเอ็ดโมงงั้นหรือ..

"ครับ"

((ทานข้าวเที่ยงกับอะไรดี)) โทรมาถามแค่นี้เนี่ยนะ

"อะไรก็ได้ครับ คุณคยูฮยอนจะสั่งหรือจะให้ผมโทรสั่ง"

((อืม เดี๋ยวผมสั่งเองแล้วจะให้ไปส่งที่ร้านนะ))

"ครับ..อ้อ อย่าลืมสั่งเผื่อดาจองนะครับ"ซองมินได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆลอดมาตามสายก็บู้ปาก

"อย่าทำเสียงแบบนั้นสิครับ ทานข้าวด้วยกันสนุกดีออก "

((อืม แล้วเดี๋ยวตอนเที่ยงเจอกันนะ))

"ครับ.." ซองมินวางสายแล้วจึงหันไปสั่งอิมดาจองว่าวันนี้ไม่ต้องซื้อข้าวกลางวันเด็กสาวได้ยินดังนั้นก้ดี๊ด๊าเป็นการใหญ่

ก็ของฟรี ใครจะไม่ชอบ..เนาะ











กรุ๊ง กริ๊ง ~ ~

"ซองมินคะ.."เสียงหวานใสที่ไม่ได้ยินเกือบๆหนึ่งอาทิตย์มาพร้อมกับเสียงกระดิ่งแขวนหน้าร้าน

"สวัสดีครับคุณชิอากิ" คุณหนูซารุวาตาริหอบเอาข้าวของมากมายเข้ามากับคุณบอดี้การ์ดหน้าเข้ม

"ชิอากิไปทำงานที่บ้าน กลับมาเลยเอาขนมมาฝากซองมินค่ะ"ซองมินมองขนมกองยักษ์แล้วก็ยิ้ม นี่มันวันอะไร ทำไมถึงมีแต่คนเอาขนมมาฝากซองมินมากมายแบบนี้

"วันนี้ชิอากิต้องไปทำธุระ แต่พรุ่งนี้ชิอากิอยากให้ซองมินช่วยไปส่งซื้อของหน่อยนะคะ พอดีมันเป็นของสำคัญแต่ให้เคนไปส่งไม่ได้" หญิงสาวแอบกระซิบกับซองมินเมื่อเห็นว่าคุณบอดี้การ์ดเดินไปดูหนังสือตรงมุมหนึ่งของร้าน

"ได้ครับ แต่คงต้องเย็นๆหลังร้านปิด"มือเล็กเอื้อมมากอดแขนซองมินไว้เหมือนเด็กน้อยดีใจที่ได้ของเล่น

"ขอบคุณนะคะซองมิน วันนี้ชิอากิมีธุระต้องไปแล้วละค่ะ"ซองมินค้อมตัวให้คุณหนูคนสวยก่อนที่เธอจะเดินออกจากร้านไปกับคุณบอดี้การ์ดหน้าเข้ม








"ใครหรือคะพี่ซองมิน"ซองมินยิ้มบางให้กับคนที่โผล่มาจากด้านหลัง

"ว่าที่คู่หมั้นของคุณเจ้าของร้านน่ะ"เด็กสาวทำตาโตแล้วมองหน้าซองมินสลับกับประตูหน้าร้าน



"จริงหรือคะ.."ซองมินพยักหน้าเบาๆ มองอิมดาจองที่ทำหน้าเหมือนคนโดนทุบ .. เด็กสาวอมลมจนแก้มพองทำท่าขัดอกขัดใจแล้วเดินหนีไปหลังร้าน


ว่าที่คู่หมั้นของคุณเจ้าของร้านงั้นหรือ..ไม่ใช่มั้ง..ก็ที่ดาจองเห็นมันไม่ใช่แบบนี้นี่นา แล้วที่สำคัญดาจองคิดว่าคุณเจ้าของร้าน....ย๊า!!! .. ดาจอง-งง-ไปหมดแล้ว!












"สวัสดีค่ะคุณคยูฮยอน" คนถูกทักยิ้มให้กับอีจีซอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าห้องทำงาน หญิงสาวเดินเข้ามาหาชายหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยด

"จีซอนจะมาชวนคุณคยูฮยอนไปทานกลางวันด้วยค่ะ"

"ขอโทษนะครับ แต่พอดีวันนี้ผมไม่สะดวก"ใบหน้าหวานแสดงความผิดหวังออกมา

"คุณคยูฮยอนมีนัดแล้วหรือคะ" หญิงสาวยังตั้งคำถามทั้งที่เริ่มเห็นแล้วว่าใบหน้าอีกฝ่ายกลับไปเรียบนิ่งเย็นชาอย่างเคย

ชายหนุ่มยังคงนิ่งเงียบ เพราะไม่เคยชินกับการต้องรับมือคนช่างตื้อ

"มีแล้ว แล้วก็เป็นนัดสำคัญด้วย" เสียงหวานที่เต็มไปด้วยอำนาจดังมาจากด้านหลังคนทั้งคู่

"ขอโทษนะคะคุณอีจีซอน แต่ฉันต้องการตัวน้องชายฉันแล้ว"ว่าจบมือเรียวก็สอดเข้ามาคล้องแขนชายหนุ่มไว้ แล้วออกแรงดึงพ่อสุภาพบุรุษสุดหล่อออกมาจากตรงนั้น

ปล่อยให้อีจีซอนมองตามมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยโทสะ แต่แสดงออกมาไม่ได้ดั่งใจ









"ผมไม่ว่างไปทานข้าวกับพี่นะ"เมื่อเดินพ้นมาจากรัศมีการได้ยินของอีจีซอนน้องชายคนเดียวของโจอาราจึงพูดขึ้นมาเบาๆ

"ฉันรู้ย่ะ..ฉันเองก็มีนัดแล้ว เพียงแต่เมื่อกี้ฉันสงสาร เห็นคุณเจ้าของร้านอ้ำๆอึ้งๆไม่ทำอะไรสักที ฉันกลัวกระต่ายอ้วนของฉันจะรอเธอทานข้าวจนตาลาย"

และโจอาราก็ยังคงเป็นพี่สาวคนเดิมที่ชอบหย่อนระเบิดทิ้งไว้แล้วเดินจากไปอย่างผู้ชนะครบถ้วนทุกประการ

ตกลงว่าคุณพี่สาวสงสารใครกันแน่ ระหว่างโจคยูฮยอนที่พูดไม่ออกกับอีซองมินที่หิวจนตาลาย

โจคยูฮยอนมองตามพี่สาวไปแล้วส่ายหน้าเบาๆ ..เจ๋งสุดๆละคนนี้..












มือหนาผลักบานประตูเข้าไปในร้าน กวาดตามองก็พบว่าอิมดาจองยิ้มกว้างมาจากหน้าเคาเตอร์


"สวัสดีค่ะคุณคยูฮยอน"ชายหนุ่มพยักหน้าให้อีกฝ่ายแล้วเปิดปากถามอย่างไม่อ้อมค้อม

"ซองมินล่ะ"

"หลังร้านค่ะ"ได้ยินดังนั้นคุณเจ้าร้านที่วันนี้มาในมาดนักธุรกิจหนุ่มก็สาวเท้าไปยังหลังร้านทันที


ซองมินมองคนที่เดินเข้ามาถึงหลังร้านแล้วก็ยิ้มกว้าง เดินไปรินน้ำใส่แก้วยื่นให้ร่างสูง..

"ไม่มีน้ำแดงหรือ"

"เดี๋ยวตอนบ่ายผมจะไปซื้อมาไว้ละกันครับ ที่ร้านไม่มีสักขวด"คยูฮยอนยิ้มกริ่ม วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ โอบเอาร่างนุ่มนิ่มเข้ามาจนชิด

"ไม่ต้องหรอก รอผมเลิกงานแล้วค่อยไปซื้อด้วยกัน"ซองมินใช้มือยันอกกว้างไว้ เมื่ออีกฝ่ายฉกจมูกลงมาบนแก้มเนียน

ซองมินเอียงหน้าหนี ก้มหน้าซุกกับอกแกร่ง ใบหน้ากลมอิ่มแดงเรื่อ คนตัวเล็กพยายามปกป้องแก้มกลมๆของตัวเองจนสุดกำลัง


ให้ตาย..ใครก็ได้ช่วยเอาคุณเจ้าของร้านหน้านิ่ง เงียบขรึม ถามคำตอบคำคนนั้นคืนมาให้ซองมินด้วยเถอะครับ!!


"เดี๋ยวใครมาเห็นนะครับ"ชายหนุ่มยักไหล่ด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ กดจมูกลงกับแก้มอีกข้างของคนในวงแขนเพื่อจะได้เท่าเทียม แล้วจึงยอมปล่อยซองมิน

"ทานข้าวเถอะครับ เดี๋ยวตอนบ่ายจะต้องไปทำงานต่อ"โจคยูฮยอนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ บนโต๊ะอาหารตัวเล็กมีอาหารสองสามอย่างวางอยู่ ไม่บอกก็รู้..ว่าของโปรดซองมินทั้งนั้น







มือป้อมกุมแก้มแดงๆของตัวเองพร้อมกับสะบัดหน้าไปมา ดาจองโขกหน้าผากมนลงกับเคาเตอร์เบาๆหวังจะระบายความอัดอั้น

ตอนนี้เธอกำลังร้อน ร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ดาจองเขินอ่ะ เขินสุดๆไปเลย

เมื่อครู่ตอนที่คุณคยูฮยอนเดินไปหาพี่ซองมินที่หลังร้าน พอดีมีลูกค้าเข้ามาถามหาหนังสือที่เธอไม่รู้จัก

ดาจองก็เลยจะไปถามพี่ซองมิน แต่พอไปถึงช่องกระจกที่มองทะลุไปถึงหลังร้านได้ ดาจองก็ต้องยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

.. คุณเจ้าของร้านกำลังหอมแก้มพี่ซองมิน ทั้งกอดทั้งหอมเลยด้วย ..

ถึงจะเข้ามาทำงานได้ไม่นาน เจอคุณเจ้าของร้านแค่สองสามครั้ง แต่ดาจองก็พอจะมองออกว่าทั้งสองคนรู้สึกยังไงต่อกัน

แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอเข้ากับตัวเองจังๆแบบนี้ ดาจองตั้งตัวไม่ทัน แล้วก็ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ..



อิมดาจองเดินกลับมาบอกลูกค้าว่าหนังสือหมด อีกสองวันให้มาดูใหม่ ใครจะว่ายังไงก็ช่าง แต่ถ้ามีใครเข้าไปขัดจังหวะในเหตุการณ์เมื่อครู่ละก็..

ไม่ต้องรอให้ถึงมือคุณเจ้าของร้านหรอก อิมดาจองคนนี้จะลงโทษมันเอง!!


ฮ๊า .. ทำยังดี..ดาจองจะทำยังไงดี..คุณเจ้าของร้านกับพี่ซองมินน่ารักที่สุดเลยอ่ะ >///<

เจออะไรแบบนี้บ่อยๆดาจองจะเป็นโรคหัวใจรึเปล่านะ...









"ดาจอง..ไปทานข้าวกันเถอะ"อิมดาจองเงยหน้าจากเคาเตอร์มามองคนเรียกแล้วก็บิดมือไปมา เอาไงดี..ดาจองไม่อยากไปเป็นก้างบนโต๊ะอาหาร

"ดาจองยังไม่หิวค่ะ พี่ซองมินทานก่อนเลย"

"ได้ไงกัน เที่ยงแล้วก็ต้องทานข้าว มาเถอะคุณคยูฮยอนใจดี ไม่ดุหรอก" คุณคยูฮยอนใจดีค่ะ..แต่ตอนนี้ดาจองใจไม่ดีเลย ~ ~


เด็กสาวเดินตามพี่ชายไอดอลเข้ามาหลังร้านอย่างหมดทางเลี่ยง ยิ้มเจื่อนๆให้กับคนที่นั่งอยู่ก่อน แล้วก็ขยับเก้าอี้นั่งบ้าง

"ทานสิ.."ซองมินเหลือบตามองคนชวนแล้วก็อยากเอาช้อนฟาดหน้าผากเจ้าตัวนัก ทีแบบนี้ละทำหน้านิ่งนะคุณชาย

"เอ่อ ค่ะ.."เด็กสาวก้มหน้าก้มตาทานข้าวทันที โอยยย บรรยากาศยังกับครอบครัวสุขสันต์ในวันที่ลูกสาวสอบตก

คุณพ่อที่นั่งทานข้าวหน้านิ่งกับลูกสาวที่ไม่กล้าพูดอะไรออกไป.. โดยมีคุณแม่คอยตักอาหารให้ทั้งสองคนสลับกัน







อาหารมื้อนี้ผ่านไปด้วยความโล่งอกของซองมิน เขารู้ว่าคุณเจ้าของร้านไม่ได้ไม่ชอบอิมดาจองอย่างที่แสดงออกมา

เพียงแต่ว่าเมื่ออิมดาจองเข้ามาทำงานที่ร้านเจ้าตัวจึงไม่มีข้ออ้างมาขลุกอยู่ที่ร้านอีก..









อิมดาจองมองลูกค้าชาวต่างชาติตัวโตที่ใส่หมวกคลุมลงมาปิดใบหน้าไว้เกือบครึ่ง เธอจะเข้าไปถามว่าต้องการให้ช่วยหาหนังสือไหม

แต่ดูท่าคุณลูกค้าจะไม่ต้องการ ชายหนุ่มเดินไปเรื่อยๆตามชั้นหนังสือแต่กลับเหลือบตามองไปทั่วร้าน

เด็กสาวนึกกลัวว่าจะเป็นแก๊งค์มิจฉาชีพจึงไม่กล้าออกจากเคาเตอร์ไปเรียกอีซองมินที่กำลังเช็คหนังสืออยู่หลังร้าน

ดาจองภาวนาให้มีใครสักคนเดินเข้ามาในร้าน เพราะตอนนี้ทั้งร้านมีแค่เธอกับคุณลูกค้าลึกลับแล้วก็พี่ซองมินเท่านั้น

พนักงานคนใหม่ของร้านกำลังทำหน้าที่อย่างสุดกำลังโดยการจดจำทุกอย่างเกี่ยวกับลูกค้าคนนั้นโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

เธอแกล้งทำเป็นมองหนังสือในมือแต่ดวงตากลมโตจับจ้องอยู่ที่ทีวีวงงจรปิดใต้เคาเตอร์

ไม่มีใครคิดว่าร้านหนังสือเล็กๆแห่งนี้ จะหรูหราถึงขนาดที่มีทีวีวงจรปิดด้วย เด็กสาวยังคงมองตามชายคนนั้นไปเรื่อยๆสลับกับการมองจากทีวีวงจรปิด

ลูกค้าลึกลับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ถ้าเกิดมันชักปืนออกมาปล้นเอาเงินแบบในทีวีดาจองต้องตายแน่ๆ แต่ยังไม่ทันที่จะได้สติแตกไปมากกว่านี้

ชายคนนั้นก็ดึงเอาโทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องเล็กออกมาแล้วกรอกเสียงลงไป ผ่านไปอึดใจเขาก็เก็บโทรศัพท์ไว้ดังเดิมแล้วเดินออกจากร้านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

.. เฮ้อ..โล่งอก









เมื่อถึงเวลาเลิกงานปุ๊บรถยนต์คันหรูของคุณเจ้าของร้านก็มาจอดหน้าร้านปั๊บ ร่างสูงก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

"ซองมิน..ไปซื้อของกันเถอะ"

"ร้านยังไม่ปิดเลยนะครับ" คุณเจ้าของร้านกวาดสายตาไปรอบๆเมื่อไม่เห็นมีลูกค้าก็ยิ้มร้าย เดินกลับไปเปลี่ยนป้ายหน้าร้านเป็นคำว่า CLOSE

"ร้านปิดแล้ว" ซองมินยืนอึ้งทำตาโต มองคนเอาแต่ใจตัวเอง

"คุณคยูฮยอนครับ.."ชายหนุ่มเลิกคิ้วรอฟังซองมินพูด

"อีกสองชั่วโมงร้านก็จะปิดแล้ว รออีกนิดก็ได้นี่ครับ" ไม่ใช่ว่าซองมินไม่อยากไปกับคุณคยูฮยอน แต่ซองมินยังไม่อยากตามใจคนที่เอาแต่ใจแบบนี้

ซองมินรู้ว่าต่อให้เปลี่ยนเวลาปิดร้านเร็วขึ้นอีกสองชั่วโมงร้านก็ไม่มีเจ๊งหรอก แต่ในเมื่อตอนนี้ซองมินเป็นคนดูแลร้านซองมินก็อยากทำให้เต็มที่




อิมดาจองเดินออกมาจากหลังร้านก็พบบรรยากาศอึดอัดแปลกๆ เด็กสาวยิ้มแหยๆให้ทั้งสองคนที่ยืนจ้องตากันอยู่แล้วเตรียมจะถอยออกไป

โจคยูฮยอนเห็นดังนั้นก็ยิ้มอีกที "ดาจอง.."เสียงทุ้มเรียกเธอไว้ ตายละหว่า..คุณคยูฮยอนเรียกชื่อดาจอง

"เย็นนี้อยู่ร้านคนเดียวได้ไหม ผมจะไปซื้อของกับซองมิน" อิมดาจองได้ยินดังนั้นก็หายใจโล่งขึ้นมาทันที

"ได้สิคะ..สบายมากเลยค่ะดาจองอยู่ได้อยู่แล้ว เชิญคุณคยูฮยอนกับพี่ซองมินตามสบายนะคะ"

คยูฮยอนหันไปมองคนที่ยืนอมลมอยู่ แล้วเดินไปกลับแผ่นป้ายตรงประตูให้เป็นคำว่า OPEN เหมือนเดิม

"ไปกันเถอะ" อีซองมินส่ายหน้าให้กับความเอาแต่ใจของคุณเจ้าของร้านแล้วจึงเดินตามคุณชายคนเล็กของตระกูลโจไป




จนเกือบได้เวลาปิดร้านจริงๆคุณเจ้าของร้านก็กลับเข้ามาพร้อมกับคุณพนักงานตัวกลม

ชายหนุ่มหิ้วถุงขนมและของใช้หลายอย่างไปวางหลังร้าน แยกขนมถุงเล็กๆออกมาแล้วเดินเข้าไปหาอิมดาจองที่กำลังปิดร้าน

"ผมซื้อขนมมาฝาก"อิมดาจองมองขนมอย่างตกใจก่อนจะยื่นมือไปรับอย่างกล้าๆกลัวๆ"ขอบคุณนะคะ"

"ไม่เป็นไร"









ชายหนุ่มไต่บันไดตามอีซองมินขึ้นไปยังชั้นสาม ยืนหน้าเมื่อยมองอีกฝ่ายที่กำลังเก็บเสื้อผ้าเตรียมกลับอพาร์ทเม้น

"ซองมิน..นอนที่นี่อีกคืนนะ" ซองมินหันมามองเด็กตัวโต

"เราคุยกันแล้วนี่ครับ"โจคยูฮยอนถอนหายใจหนักๆ

"นั่นสินะ.."ชายหนุ่มเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง นอนหลับตานิ่งผ่านไปสักครู่จึงรู้สึกถึงน้ำหนักของอีกคนที่กดลงมาข้างๆ จึงเปิดเปลือกตาขึ้นมอง..

อีซองมินนั่งพับขาอยู่ข้างๆกำลังยิ้มหวานส่งมา นิ้วเล็กยื่นมาจิ้มๆแก้มคุณเจ้าร้าน

"ผมกลับแล้วนะครับ" คนที่นอนอยู่เด้งตัวขึ้นมาทันที

"ผมไปส่ง.."








"ขับรถดีๆนะครับ"เจ้าของรถพยักหน้ารับคำแล้วปลดล๊อกให้ซองมินลงจากรถ คนตัวเล็กเดินผ่านประตูกระจกไปแล้วจึงหันมาโบกมือให้กับคนที่นั่งในรถ

คยูฮยอนออกรถเมื่อซองมินหายเข้าไปในลิฟท์

รถยนต์สีดำคันเล็กเคลื่นตัวเข้ามาจอดแทนที่รถคันใหญ่ของโจคยูฮยอน

แต่โชคดีที่ประตูกระจกทางเข้าอพาร์ทเม้นปิดไปแล้ว..ริมฝีปากหนาของคนในรถคลี่ยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะพาเคลื่อนรถออกไป..









ซองมินมองคุณหนูชิอากิที่แต่งตัวทะมัดทะแมงกว่าปกติ หญิงสาวเดินเข้าร้านมาเพียงคนเดียวในเวลาเลิกงาน

โชคดีที่วันนี้คุณเจ้าของร้านต้องอยู่ประชุมต่อ เจ้าตัวโทรมาบอกซองมินว่าจะเลิกงานค่ำๆแล้วไม่รู้ด้วยว่าจะเลิกกี่โมง

"คุณชิอากิจะไปซื้อของแล้วใช่ไหมครับ"

"ค่ะ..ไปกันเลยนะคะ"ซองมินพยักหน้ารับคำหญิงสาว หันไปฝากร้านกับดาจองแล้วเดินตามคุณหนูคนสวยออกไป






คุณหนูซารุวาตาริคนสวย ชวนซองมินมานั่งที่ร้านกาแฟเล็กๆหลังจากที่ได้ของที่ต้องการแล้ว ท่าทางหญิงสาวมีเรื่องจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว

ซองมินที่รับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาจำเป็นให้กับคุณหนูซารุวาตาริในช่วงที่ผ่านมา จึงพอจะรู้อยู่ว่าเธออยากพูดกับซองมินจริงๆ

"ชิอากิมีเรื่องจะสารภาพค่ะ.."

"ที่ผ่านมาชิอากิไม่เคยคิดอยากจะหมั้นกับคุณคยูฮยอนเลยนะคะ" มือเรียวจับแก้วกาแฟไว้แน่น ราวกับ
ว่าการทำแบบนั้นจะช่วยสร้างกำลังใจให้คนพูด

"แต่เป็นเพราะเงื่อนไขที่ผู้บริหารในบริษัทหลายคนตั้งขึ้นเพียงเพราะอยากจะเอาชนะคุณพ่อของชิอากิ เรื่องมันก็เลยเป็นแบบนี้"

"ซองมินคะ..ความจริงแล้วชิอากิ..กำลังจะแต่งงาน"ซองมินมองหน้าคนพูดด้วยแววตาสงบนิ่ง รอฟังในสิ่งที่เธอต้องการจะบอกอย่างตั้งใจ

"ชิอากิกับเคน..เรารักกัน หลังจากที่จบปัญหาเกี่ยวกับบริษัทได้เราสองคนจะย้ายไปอยู่อเมริกา แล้วตอนนี้..คุณพ่อของชิอากิก็จัดการปัญหานี้เรียบร้อยแล้ว"

"ถ้าชิอากิมีความกล้ามากกว่านี้ ชิอากิอยากจะบอกกับคุณคยูฮยอนด้วยตัวเอง แต่ดูเหมือนคุณคยูฮยอนจะไม่ค่อบชอบชิอากิ ซึ่งชิอากิก็ไม่รู้ว่าทำไม"

"ชิอากิอยากขอบคุณซองมินที่คอยเป็นเพื่อนคุยในช่วงที่ชิอากิอยู่ที่นี่ ซองมินเหมือนชูสึเกะมากจริงๆ"มือบางยื่นมาจับมือซองมินไว้


ซองมินขมวดคิ้วแล้วจึงถามคำถามที่อยู่ในใจมาตลอด "คุณชูสึเกะเป็นใครครับ"


"ชูสึเกะเป็นน้องชายของเคน..แต่ว่า.."




R R R R R R R R R



เสียงโทรศัพท์ที่ดังขัดจังหวะขึ้นมาทำให้เรื่องเล่าของคุณหนูคนสวยชะงัก

"เคน..ชิอากิอยู่กับซองมิน ... ไม่ต้องเป็นห่วงนะ .... ก็ได้ๆ ..ชิอากิจะรีบกลับ" มือเรียวเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าดังเดิมแล้วยืนขึ้น

"เคนโทรมาตามแล้วค่ะ สงสัยว่าเราคงต้องคุยกันต่อวันหลัง"

"ครับ..กลับกันเถอะ ป่านนี้ดาจองคงจะรอผมแย่แล้วเหมือนกัน" ว่าจบซองมินก็พาคุณหนูซารุวาตาริเดินออกมาจากร้านกาแฟ



และคงเป็นเพราะตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเปลี่ยนฤดู ฝนที่หยุดตกไปแล้ว จึงกลับตกลงมาปรอยๆอีกครั้ง

ด้วยความที่เป็นเวลาใกล้พลบค่ำ และเมฆฝนก็หนาจัดทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอึมครึมมากกว่าปกติ

ซองมินจับมือหญิงสาวไว้ในขณะที่เดินฝ่าสายฝนเพื่อที่จะไปขึ้นแท็กซี่

เขามองหารถแล้วก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อมีแท็กซี่คันหนึ่งปาดมาจอดตรงหน้า โชคดีที่ยังพอมีรถว่าง..

ซองมินเปิดประตูให้คุณหนูตระกูลดังเข้าไปก่อนแล้วจึงตามเข้าไปนั่งข้างๆ บอกที่หมายเสร็จสรรพว่าร้านหนังสือมิสเตอร์โจ


คนขับยกยิ้มมุมปาก ขยับหมวกไหมพรมลงมาปิดบังใบหน้า กดล๊อกอัตโนมัติที่ประตูทุกด้าน แล้วพารถเคลื่อนออกไป..








คิดหรือ..ว่าจะมีโอกาสกลับไปที่ร้านหนังสืออีกครั้ง ..



อีซองมิน..














TO - B - Con













* อิมดาจอง..เป็นสาววาย~~~ (ฮ่าๆๆๆ)

* คุณชิอากิ จะแต่งงาน ..

* คุณเจ้าของร้านประชุมอยู่ ..

* แล้ว..ซองมินขึ้นแท็กซี่..ไปไหน?

* ฮร้า..ขอบคุณสำหรับคอมเม้นของพาร์ทที่แล้วค่ะ

* ขอบคุณที่รอฟิกเรื่องนี้ ขอบคุณมากจริงๆ

* ขอบคุณทุกคนที่ยังอ่านมาจนถึงพาร์ทนี้..

* ถูกใจไม่ถูกใจยังไงก็บอกได้นะคะ..

* ดีใจได้หยุดยาว~~~

* รักคุณ^_______^