SUNN BLOG!!!

Title : IS LOVE

Couple : Cho Kyuhyun x Lee Sungmin 

PART 06

ซองมินสะดุ้งตื่นในความมืดเมื่อรู้สึกว่าอ้อมแขนที่โอบกอดตัวเองอยู่ร้อนมากกว่าปกติ คนตัวเล็กค่อยๆยกแขนที่พาดอยู่ตรงหน้าท้องออก แล้ววางลงเบาๆ

มือน้อยไล้ไปตามแก้มของคนนอน แตะวัดอุณหภูมิตรงลำคออีกฝ่ายอยู่ชั่วครู่ 'ร้อนมาก'

ซองมินรีบผุดลุกขึ้นจากเตียง เปิดไฟในห้องให้สว่างแล้วจึงมองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ

หน้าคุณเจ้าของร้านแดงก่ำ ขาเล็กก้าวเร็วๆไปหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเดิมที่ตากทิ้งไว้ออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กกับน้ำเย็น

ซองมินใช้ผ้าชุบน้ำเย็นจัดเช็ดไปตามใบหน้าและลำคอของคยูฮยอน

ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆเมื่อถูกรบกวนการนอน ดวงตาคมหรี่ปรือขึ้นมองซองมินช้าๆ

"หนาว.." ซองมินยิ้มให้กับคำตัดพ้อเล็กๆ

มือน้อยแกะกระดุมเสื้ออีกฝ่ายออก เพื่อจะได้เช็ดตัวสะดวกขึ้นแต่คนป่วยตัวโตกลับคว้ามือซองมินไว้ "ซองมิน..หนาว.."

"ทนนิดนึงนะครับ ตัวคุณคยูฮยอนร้อนมาก" ซองมินค่อยๆบิดมืออกจากการเกาะกุม นิ้วเรียวแหวกสาบเสื้ออีกฝ่ายให้กว้างขึ้น

วางผ้าเย็นๆลงบนอกกว้างแล้วกวาดเช็ดไปจนทั่วพื้นผิวขาวจัด เพื่อให้ความเย็นของผ้าแผ่ซึมดับไอร้อนจากพิษไข้

คยูฮยอนเผยอตามองคนที่ปฐมพยาบาลให้เขาแล้วก็ยิ้มบางๆ ใบหน้าเล็กขมวดมุ่น คิ้วเรียวโก่งโค้ง บ่งบอกถึงความตั้งใจของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

เห็นแบบนี้แล้วโจคยูฮยอนอยากจะป่วยสักเดือนสองเดือน

ซองมินเช็ดตัวอีกฝ่ายแล้วก็ติดกระดุมเสื้อให้ดังเดิม ยกของไปเก็บแล้วก็แวะหยิบนมกล่องออกมาจากตู้เย็นหลังเล็กตรงมุมห้อง

"ดื่มนี่ก่อนนะครับ แล้วจะได้กินยา" คยูฮยอนมองกล่องนมที่เจาะเรียบร้อยแล้วก็รับมาดูดรวดเดียวหมด

มือหนายื่นกล่องนมเปล่าคืนให้คนที่ยืนรอแลกกับยาแก้ไข้สองเม็ดกับน้ำเปล่าอีกหนึ่งแก้ว..

หลังจากกินยาเสร็จซองมินก็จัดแจงให้คนไข้ตัวโตนอน พร้อมกับห่มผ้าให้เรียบร้อย คนตัวเล็กเปิดโคมไฟหัวเตียง หรี่ลงจนได้ระดับพอดี

เหลือบมองนาฬิกาเรือนโตบนผนังแวบหนึ่ง แล้วจึงปิดไฟดวงใหญ่กลางห้อง

"นอนเถอะครับ"

คยูฮยอนมองหน้าคนที่บอกให้เขานอนแต่ตัวเองกลับลากเอาแลปท้อปตัวเล็กมาเปิด

"ทำไมไม่นอนซองมิน" ซองมินคลายยิ้มส่ายหน้าเบาๆ

"คุณคยูฮยอนนอนเถอะครับเดี๋ยวจะไข้หนัก ตอนนี้ผมหายง่วงแล้วหล่ะ ขอเล่นเกมส์นิดนึงแล้วเดี๋ยวจะนอน" คยูฮยอนมองคนที่นั่งอยู่หลังแลปท้อปแล้วก็พยักหน้าตามใจ

แล้วด้วยฤทธิ์ยาเพียงไม่นานคนไข้ตัวโตก็ผล็อยหลับไป

ซองมินนั่งเล่นเกมส์ไปเรื่อยๆ จนครบครึ่งชั่วโมงก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดให้ตัวคนป่วย เสร็จแล้วก็กลับมานั่งเล่นเกมส์ต่อ..

คนตัวเล็กทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนเกือบตีสี่อุณหภูมิในร่างกายคุณเจ้าของร้านถึงลดลงในระดับที่ซองมินพอใจ
คนตัวเล็กจัดการเซฟเกมส์ เก็บแลปท้อปแล้วจึงกลับขึ้นไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม

..

..... 

แสงแดดอ่อนๆที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาทำให้คนนอนเริ่มรู้สึกตัว..

โจคยูฮยอนขยับตัวเบาๆ หรี่ตาขึ้นมองเพดานห้องก่อนจะกวาดสายตาหาอีซองมิน

ใบหน้าคมยกยิ้มบางๆเมื่อพบว่าคนที่ตามหานอนซุกอยู่ตรงเอวเขา แขนเล็กกอดหมอนที่ใช้หนุนแน่น
ดวงตากลมโตยังคงพริ้มหลับ..ท่าทางจะฝันดีไม่น้อย

ร่างสูงค่อยๆยันตัวขึ้น พยายามทำทุกอย่างให้เบาที่สุดเนื่องจากไม่อยากรบกวนคนนอน

ใบหน้ากลมอิ่มดูน่ารักขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อมีผมทรงรังนกเป็นแบ็คกราวด์

ถ้าตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้วมีคน(น่า)รักให้มองเห็นเป็นสิ่งแรก ทุกเช้าของโจคยูฮยอนคงสดใสโดยไม่ต้องพึ่งกาแฟสูตรไหนทั้งนั้น

ชายหนุ่มค่อยๆย่องลงจากเตียงเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ เมื่อเห็นว่าเข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาเดินไปเกือบจะถึงเลขแปดแล้ว

อาการมึนศีรษะเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยแถมตัวก็ไม่ร้อนมากแล้ว คนป่วยจึงตัดสินใจเดินเลยเข้าไปในโซนเปียกเพื่ออาบน้ำให้สดชื่น

เมื่อกลับออกมาคยูฮยอนก็พบว่าซองมินยังคงหลับอยู่ ร่างสูงจึงตัดสินใจลากเอาแลปท้อปของอีกฝ่ายออกมาเปิดบ้าง

เขาเข้าไปเล่นเกมส์ล่าสุดที่เจ้าของแลปท้อปเล่นค้างไว้แล้วสายตาคมก็ไปสะดุดกับเวลาเซฟเกมส์..ตีสี่งั้นหรือ..

คยูฮยอนนั่งเล่นเกมส์ไปเรื่อยๆรอเวลาที่อีซองมินจะตื่น จนเก้าโมงเกือบจะครึ่งร่างกลมๆบนเตียงจึงได้ฤกษ์ลุกขึ้นมานั่งตาบวมอยู่กลางที่นอน

"อรุณสวัสดิ์" อีซองมินมองหาต้นกำเนิดเสียงแล้วก็พบว่ามันดังมาจากโซฟาริมหน้าต่าง ร่างสูงถอดแว่นสายตาออกวางไว้แล้วจึงเดินเข้าไปหาคนที่นั่งบนเตียง

ใบหน้ายุ่งๆ ผมฟูๆ ตัวกลมๆ น่ารักกว่านี้มีอีกไหม..คยูฮยอนทรุดลงนั่งต่อหน้าคนที่เพิ่งตื่น ขยับตัวเข้าไปหาซองมินจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเจ้าตัว

 "ตื่นสายนะ" ซองมินกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะควานหาโทรศัพท์เครื่องเล็กที่จำได้ว่าทิ้งไว้ใต้หมอน ได้มาแล้วก็กดลงไปสองสามทีแล้วก็ยื่นไปตรงหน้าคุณเจ้าของร้าน

"วันนี้วันอังคารนะครับ"คยูฮยอนหลุดหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือไปบีบจมูกโด่งรั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว ร้านหยุดเลยตื่นสายสินะ

"แล้วคุณคยูฮยอนเป็นไงบ้างครับ" คนป่วยที่ถูกถามอาการอมยิ้มก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้คุณหมอตัวน้อยส่งสายตาให้รู้ว่าวัดไข้เอาเอง

ซองมินวางมือลงบนหน้าผากอีกฝ่ายเพื่อวัดไข้ .. ไข้คุณเจ้าของร้านน่ะ ลดแล้วล่ะ

แต่ซองมินคิดว่าไข้ของซองมินกำลังขึ้นเพราะตอนนี้ซองมินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ร้อนมากๆ แก้มก็แดงด้วย แดงสุดๆไปเลย!!!

"เมื่อคืนนอนดึกหรือซองมิน" ซองมินพยักหน้าเบาๆแล้วทำท่าจะไถลลงจากเตียง

แต่ก็ยังช้ากว่าคยูฮยอน มือหนาเกี่ยวเอาเอวกลมไว้ก่อนจะลากเอาคนตัวเล็กกลับมานั่งชิดติดอก

"จะไปไหน.."ซองมินที่อยู่ในวงแขนของอีกฝ่ายได้แต่ก้มหน้างุดๆ "ไปห้องน้ำครับ"

"เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือซองมิน ทำไมนอนตั้งตีสี่" ร่างเล็กเม้มปากแน่น ชั่งใจอยู่นาน

"หรือว่าไม่ชอบใจที่ผมแย่งที่นอน"เสียงทุ้มดังคลอเคลียอยู่ข้างแก้มทำเอาซองมินขนลุกได้ง่ายๆ

"เปล่านะครับ..เอ่อ..เมื่อคืนผมเช็ดตัวให้คุณคยูฮยอนจนไข้ลดแค่นั้นเอง"ได้ยินคำตอบจากปากแดงๆแล้วหัวใจของคนฟังก็แทบจะลอยออกมานอกอก

ร่างสูงหมุนตัวซองมินให้หันหน้าเข้ามาหาแล้วรวบร่างเล็กเข้าไปกอด

"ขอบคุณนะซองมิน..ขอบคุณ"ซองมินส่ายหน้ากับไหล่กว้างพึมพำคำว่าไม่เป็นไรเบาๆ

..

... 

"วันนี้คุณคยูฮยอนจะเข้าบริษัทมั้ยครับ"หลังจากทานข้าวเช้าที่ซองมินโทรสั่งแล้วทั้งคุณเจ้าของร้านกับคุณพนักงานก็มานั่งเล่นเกมส์กันต่อ

คยูฮยอนนั่งกับพื้น เอนหลังพิงโซฟา โซฟา กำลังสนใจเกมส์ในแลปท้อปบนโต๊ะตัวเล็ก 

บนโซฟาด้านหลังมีคุณพนักงานตัวกลมนั่งอ่านการ์ตูนอยู่  ลดวัยกันสุดๆละวันนี้..

"ไม่หรอก..ยังไม่มีใครรู้ว่าผมกลับมาแล้ว พอดีฝากคุณชิอากิไว้ว่าอย่าเพิ่งบอกใคร"ซองมินหัวเราะแบบไม่มีเสียง"อู้งานหรือครับ"

"ไม่นะ..ก็ผมไม่สบายต้องพักผ่อน"

"แล้วคุณชิอากิจะมาเมื่อไหร่ครับ"คิ้วเข้มขมวดฉับแล้วหันกลับไปมองหน้าคนถามชัดๆ

"ถามทำไม.."

"เอ่อ..ผมไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วง"ใบหน้าเล็กสลดลงเมื่ออีกฝ่ายมองมาด้วยสายตาขุ่นเคือง

คยูฮยอนเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟากับซองมินแขนยาววาดไปโอบเอาอีกฝ่ายเข้ามากอดหลวมๆ

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ผมแค่ไม่ชอบให้ซองมินถามถึงคนอื่น.." แค่นั้นเองใบหน้าอีซองมินก็แดงเรื่อขึ้นมา

"อ่า.." ซองมินไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ ดวงตากลมโตเหลือบมองแขนที่พาดอยู่บนไหล่ตัวเองอย่างเขินๆ

"เอ่อ..งั้นวันนี้ผมเอาของไปเก็บที่อพาร์ทเม้นก่อนนะครับ"

"ผมไปส่งนะ" ซองมินส่ายหน้าเบาๆ

"จะไปส่งน่ะ มีรถหรือครับ คุณคยูฮยอนกำลังไม่สบายอย่าลำบากไปเลย  ผมนั่งรถไปเองดีกว่า"โจคยูฮยอนยิ้มแล้วส่ายหน้าบ้าง

"ไม่เป็นไร ผมไม่ลำบาก" ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมออกจากร้านรอคนที่กำลังเก็บของใช้ส่วนตัว

..

.... 

ผ่านไปครู่หนึ่งคุณเจ้าของร้านกับคุณพนักงานก็มายืนอยู่ตรงป้ายรอรถประจำทางที่มีคนน้อยกว่าในช่วงเวลาเร่งรีบ

"รถมาช้านะ"ซองมินกลั้นยิ้มให้กับเสียงบ่นของคุณหนูคนเล็กของตระกูลโจ

"ถ้าเราเป็นฝ่ายรอ เราจะรู้สึกว่าช้าเสมอครับ .. "ซองมินบอกอีกฝ่ายยิ้มๆ

"เคยรออะไรนานๆมั้ยซองมิน" เอ่ยถามคนข้างๆเบาๆ

"อืม..ก็เคยครับ แล้วคุณคยูฮยอนเคยมั้ย" ดวงตาคู่คมมองสบกับดวงตากลมโตของซองมิน ส่งความจริงใจผ่านน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

"เคยสิ..รออยู่นานเลยล่ะ " 

"ไม่น่าเชื่อ ทั้งที่ไม่มีหวังเลยสักนิด แต่บางอย่างบอกผมว่าให้รอ.. แล้วในที่สุดผมก็ได้ในสิ่งที่รอ"

คนตัวเล็กหลบสายตาคนพูดก่อนจะถามกลับไปอย่างกล้าๆกลัวๆแกมเขิน

"แล้ว..คิดว่าสิ่งที่ได้มาคุ้มกับการรอมั้ยครับ"

"คุ้มสิ..คุ้มค่าแล้วก็มีความหมายที่สุด.." ใบหน้าคมเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างที่ซองมินชอบมอง

"รถมาแล้วล่ะครับ"ว่าจบประตูรถคันใหญ่ก็เปิดออก ซองมินก้าวนำขึ้นไปก่อนแล้วตามด้วยคุณเจ้าของร้าน
รถเมล์ไม่ค่อยมีคน ซองมินจึงพาคุณเจ้าของร้านไปนั่งที่เบาะหลังสุด

"นานแล้วที่ไม่ได้นั่งรถเมล์แบบนี้" ซองมินยู่หน้าให้กับกับพูดนั้น ครับ..เกิดมาบนกองเงินกองทองก็แบบนี้แหละ

"ครั้งล่าสุดก็ตอนที่เรียน ม.ปลาย"

"นานจริงๆด้วยนะครับ" คุณพนักงานตัวกลมทำตาโตให้รู้ว่านานจริงๆ

ใบหน้าคมคลี่เป็นรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาที่เหม่อมองไปข้างหน้าทำให้รู้ว่าคนเล่ากำลังพาตัวเองกลับสู่อดีตที่สวยงาม

"ความจริงตอนเย็นที่บ้านก็จะส่งรถมารับที่โรงเรียนอยู่แล้ว แต่หลังจากวันที่ไปแข่งบาสกับโรงเรียนที่อยู่อีกเขต ตารางชีวิตมันก็รวนๆไป"

"จำได้ว่าวันนั้นผมไปแข่งบาสกับโรงเรียนฮันควัง.." 

..

... 

"เฮ้ย คยู"ร่างสูงหันไปตามเสียงเรียกของกัปตันทีมก็ทันได้เห็นอีกฝ่ายทำสัญญาณให้วิ่งไปอยู่ใต้แป้นรอ
ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปเรียกบอลจากการ์ดจ่ายที่อยู่อีกฝั่ง แล้วก็พาลูกวิ่งเข้ามาในเขตโทษก่อนจะส่งลูกมาที่คยูฮยอนที่ยืนรออยู่  มือหนาคว้าเอาลูกได้แล้วก็จั๊มชู๊ตทันที..

ตุ๊บ!!

"โอ๊ะ!!!"

โครม!!!

แรงปะทะที่มาจากทางด้านหลังรุนแรงเสียจนเขารู้สึกว่าตัวเองลอยไปตกในที่แสนไกล..

"เฮ้ย!!!"

"คยู!!!"

"คยูฮยอน!!!!"

"เช้ดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงหวานปนห้าวร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อคยูฮยอนกระเด็นออกมานอกสนาม
เขารู้สึกถึงท่อนเหล็กแข็งที่กระทบกับช่วงไหล่ได้เป็นอย่างดี 

แต่ที่ศีรษะกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างมารองรับไว้

ร่างสูงพยายามยันตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความทุลักทุเล เมื่อหันกลับไปมองที่ฐานแป้นบาสก็พบหยดเลือดไหลเป็นทางยาว

เขายกมือขึ้นมาลูบศีรษะโดยอัติโนมัติ ไม่มีร่องรอยของเลือดที่เห็น ดวงตาคมจึงเหลือบมองไปด้านข้าง

เด็กในชุดนักเรียนของโรงเรียนเจ้าถิ่นกำลังยืนมองเขาอย่างตื่นๆ ดวงตากลมโตมีแววของความตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดอย่างปิดไม่มิด แก้มกลมพองลมขึ้นคล้ายกับว่าเจ้าตัวทำอะไรไม่ถูก

และถ้าเขาไม่ได้เข้าข้างตัวเองเกินไปนักเขาคิดว่าเขามองเห็นร่องรอยของความเป็นห่วงในดวงตาคู่นั้น

คยูฮยอนกวาดสายตาจนไปสะดุดเข้ากับมือของเด็กคนนั้น..เลือดสีแดงสดกำลังไหลออกมา

ร่างสูงเงยหน้าไปมองเด็กคนนั้นอีกครั้ง   ยิ้มงั้นหรือ..ริมฝีปากเล็กวาดเป็นรอยยิ้มบาง

"คยูเป็นไงบ้างวะ"คนถูกเรียกละสายตาจากดวงตาคู่สวยเพื่อหันกลับไปมองกัปตันทีมที่วิ่งเข้ามาหา "ไม่เป็นไร.."

คิบอมพยุงเขาลุกขึ้นมา เมื่อยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเขาก็ต้องเป็นฝ่ายก้มมองเด็กคนนั้น

"มือ.."เขากำลังจะถามถึงอาการที่มือ แต่เด็กคนนั้นกลับยิ้มให้แล้วส่ายหน้าจนผมสบัด "ไม่เป็นไรฮะ แล้วไม่เป็นไรมากใช่ไหมครับ"

"ผมไม่เป็นไร แต่.." เพียงแค่นั้นยังไม่ได้พูดอะไรต่อคนที่เลือดไหลก็รีบเดินเร็วๆออกจากโรงยิมไป..

คยูฮยอนมองตามเด็กคนนั้นไป เมื่อกี้เขายังไม่ทันแม้แต่จะถามชื่อ เห็นเพียงแค่ป้ายบอกระดับชั้น ม.ปลายปีสอง เป็นรุ่นน้องงั้นหรือ..

..

...

"เฮ้ยยยย คยูช่วงนี้เป็นไรวะ เลิกเรียนแล้วหายหัวเลยนะ"คยูฮยอนเหลือบตามองผองเพื่อนก่อนจะก้มลงไปสนใจกับการผูกสายรองเท้าต่อ

"ความลับเยอะนะมึงอ่ะ"

"อืม..ช่วงนี้กูมีความลับ..พวกมึงมีปัญหาอะไรมั้ย" คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นพูดเสียงเรียบท้าทายคนฟัง

"ก็เปล่า..เพียงแต่เมื่อวานไอ้พ่อพระมันบอกว่าเห็นมึงกระโดดลงรถเมล์แถวๆโรงเรียนฮันควัง" ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก ขนาดว่าไปเงียบๆคนเดียวมันก็ยังไม่วายมีคนไปเจอได้นะ

โจคยูฮยอนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วคว้าเป้ราคาแพงขึ้นพาดบ่า ขยับเน็คไทสองสามที สอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกมาจากโต๊ะที่เพื่อนรักทั้งหลายนั่งอยู่

"เฮ้ย ไปไหนวะ"เสียงใครสักคนในกลุ่มเรียกถามตามหลังมา ใบหน้าหล่อหันกลับไปยังทิศทางที่เดินจากมาแล้วยักคิ้วส่งไปให้คนที่รอคำตอบ

"ฮันควัง!"

เด็กหนุ่มเดินกวาดสายตาไปเรื่อยๆหลังจากลงรถเมล์หน้าโรงเรียนมัธยมชื่อดังของเขตนี้ ความจริงเขาเองก็พอจะรู้ตัวอยู่ว่าเป็นจุดเด่น

เนื่องจากชุดนักเรียนของโรงเรียนเอกชนชื่อดังจากอีกย่านหนึ่งของเมือง เด็กสาวบางคนพากันชี้ชวนให้เพื่อนที่เดินมาด้วยกันมองดูเขาอย่างไม่ปิดบัง

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น..เขาไม่เคยมองสิ่งที่อยู่นอกเหนือความสนใจ และ..นั่นเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย

เหตุผลที่เขาบอกตัวเองมาตลอดสองอาทิตย์ที่มาย่ำอยู่แถวๆนี้ก็คือ..ยังไม่ได้ขอบคุณที่เด็กคนนั้นช่วยเขาไว้

 ทั้งที่จำได้แค่เพียงใบหน้ากลมอิ่มและดวงตาคู่สวย แต่เขาก็ยังพยายามตามหา หลายครั้งที่อยู่รอหน้าโรงเรียนจนเย็น แต่กลับไม่เคยเจอแม้แต่เงา..

หลังจากนี้อีกสองอาทิตย์เขาก็จะสอบไล่  อีกเพียงสองอาทิตย์เขาก็จะเรียนจบชั้น ม.ปลาย

และอีกไม่กี่วันหลังจากนั้นเขาก็ต้องจากประเทศนี้เพื่อไปยังประเทศที่อยู่อีกซีกโลก..

..

.... 

" จนวันสุดท้ายของการสอบผมก็ยังไปรออยู่ที่หน้าโรงเรียนนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เจอกันเพราะหลังจากนั้นไม่กี่วันผมก็ไปเรียนต่อที่อเมริกา"

โจคยูฮยอนจบเรื่องเล่าเกี่ยวกับความรักครั้งแรกด้วยรอยยิ้ม มองอีกฝ่ายที่ก้มหน้านิ่งแล้วก็เลยโยกศีรษะเล็กไปมา

นานนักกว่าซองมินจะหาเสียงของตัวเองเจอ

"ทำไมคุณคยูฮยอนถึงตามหาเด็กคนนั้นครับ"

"ตอนแรกผมอ้างกับเพื่อนๆว่าผมยังไม่ได้ขอบคุณเขา แต่ลึกๆแล้วผมรู้ว่า ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของเด็กคนนั้นต่างหากที่พาผมไป"

"ดวงตาของเด็กคนนั้นดึงดูดผมได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราสบตากัน.."

"ซองมิน..รู้จักเด็กคนนั้นไหม" เสียงทุ้มถามอยู่ริมหู

คนตัวเล็กพยักหน้าช้าๆ..ดวงตากลมโตของซองมินจับจ้องแผลเป็นเล็กๆบนสันมือข้างซ้ายของตัวเองด้วยความพร่าเลือน

น้ำตาที่คลออยู่ในหน่วยตากลมเกือบจะไหลลงมาเปื้อนแก้มเนียนอยู่แล้วหากไม่มีมือของอีกฝ่ายปาดมันออกไปเสียก่อน

ซองมินไม่ได้ขี้แยนะ แต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการรอคอยของใครสักคนมันช่างเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่จริงๆ

ตอนแรกซองมินเข้าใจว่าการรอคอยของคุณเจ้าของร้านเป็นเพียงการรอในเวลาสั้นๆคล้ายๆกับการไปทำงานที่ญี่ปุ่น

แต่ความจริงมันกลับมากกว่านั้น..มากกว่า ยาวนานกว่า ต้องใช้ความอดทนมากกว่ามาก ..

ทำไมนะ..ทำไมซองมินถึงไม่เคยรู้อะไรเลย..

ผ่านไปสักพักใบหน้ากลมอิ่มก็คลี่ยิ้มกว้าง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นเขาเองไปยืนทำอะไรอยู่ข้างๆแป้นบาส..

ซอนอินนูน่า..เขาไปแอบมอง(เรียวขา)ซอนอินนูน่าที่เป็นเชียร์ลีดเดอร์เบอร์หนึ่งของโรงเรียน 

ป๊อปปี้เลิฟบ้าบิ่นของเด็ก ม.ปลาย!

(อะไรกันครับ อย่ามองซองมินแบบนั้นสิ..การแอบมองนูน่าคนสวยของโรงเรียน มันเป็นเรื่องปกติของเด็กผู้ชายนะครับ!!!)

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งซองมินก็พบว่าใกล้ถึงที่หมายแล้ว คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามคนที่นั่งเก้าอี้ตัวนอกลงรถไปเมื่อถึงป้ายที่ต้องการ

คยูฮยอนเดินเคียงคู่กับคนตัวเล็กเข้าอพาร์ทเม้นไป เมื่อซองมินไขกุญแจห้องเสร็จ คยูฮยอนก็อัญเชิญตัวเองไปกองแหมะบนโซฟาตัวเดิมรอเจ้าของห้องทำธุระ

คยูฮยอนนั่งหลับตาใช้ความคิดอยู่นาน เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่ามีน้ำแดงแก้วโตมาจ่ออยู่ตรงหน้า

"ดื่มแล้วจะดีขึ้นใช่ไหม"

"รับรองเลยครับ" มือหนาเอื้อมไปรับน้ำแดงมาแล้วก็เลยลากคนชงลงนั่งด้วยกัน คยูฮยอนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแน่วแน่ สูดลมหายใจลึก..

"ซองมิน..ย้ายไปอยู่ที่ร้านหนังสือนะ.."ซองมินมองหน้าคนถามนิ่งๆ รอฟังเหตุผลจากอีกฝ่ายที่บอกว่าเขาควรจะไปอยู่ที่ร้านหนังสือ

"ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป แต่ผมคิดว่าถ้าไปอยู่ที่ร้าน มันคงจะดีกว่า" มือเล็กเอื้อมไปจับมือหนาไว้แล้วลูบเบาๆ เริ่มต้นอธิบายในสิ่งที่ตนเองคิดไว้

"ขอเวลาอีกนิดนะครับ..ผมรู้ว่าอยู่ที่ร้านปลอดภัยกว่า แต่ผมอยากให้ปัญหาทุกอย่างผ่านไปก่อน คนอื่นอาจจะมองไม่เห็นแต่เรารู้ว่ามันมีอยู่ไม่ใช่หรือครับ  ไหนๆคุณคยูฮยอนก็รอมาได้ตั้งนาน..ยังไงช่วยรอผมต่ออีกนิดนะครับ" คยูฮยอนมองคนพูดด้วยแววตาอ่อนเชื่อม เมื่ออีกฝ่ายพูดจบจึงรั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอด

"ซองมิน..เชื่อใจผมมั้ย.."

"เชื่อครับ"เสียงเล็กตอบรับอยู่ข้างหูคนถาม พร้อมกับแขนกลมกลึงที่วาดไปโอบกอดอีกฝ่ายเพื่อยืนยันคำพูด

"ผมจะรีบจัดการปัญหาทุกอย่างให้เรียบร้อย ช่วยรอผมด้วยเหมือนกันนะ"

"ครับ..ผมจะรอ.."

"แต่ว่า..คืนนี้ไปนอนที่ร้านนะ"ร่างเล็กหลุดหัวเราะให้กับเสียงทุ้มนุ่มที่อ้อนอยู่ข้างหู ดันตัวเองออกมามองหน้าอีกฝ่าย

"อืม..เอาแบบนั้นหรือครับ"ร่างสูงกดจมูกลงบนแก้มเนียนใสของคนในอ้อมกอดฟอดใหญ่

"เอาแบบนี้แหละ อ้อ..อย่าลืมเก็บของไปนอนที่ร้านล่ะซองมิน"ซองมินงึมงำรับคำคนที่เริ่มจะพูดมากกว่าปกติแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไป

สักพักก็ออกมาพร้อมเป้ใบที่เล็กกว่าตอนที่เข้ามาถึงอพาร์ทเม้น 'ก็นอนแค่คืนนี้คืนเดียวจะเอาอะไรไปมากมาย'

....

...... 

หลังจากที่ตกลงกันว่าจะทานอาหารจากข้างนอกแล้วค่อยกลับไปนอนเล่นที่ร้าน

ทั้งคยูฮยอนและซองมินก็แวะเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าบนถนนสายหลักที่กลับจากอพาร์ทเม้นของซองมิน

ด้วยความที่วันนี้ใช้รถสาธารณะทั้งขาไปและขากลับทำให้แก้มกลมๆของซองมินขึ้นสีเรื่อน่ามองเสียจนคนที่มาด้วยกันอยากจะกดจมูกลงไปสูดเอาความหอมกันกลางห้าง

แต่ก็นั่นแหละ ลองว่าโจคยูฮยอนทำอะไรบุ่มบ่ามลงไป..ดูท่าแล้วคืนนี้อาการคงจะหนักกว่าไข้หวัดธรรมดา

"พี่ซองมิน.." เสียงหวานใสเรียกซองมินมาแต่ไกล เมื่อหันกลับไปดูก็พบว่าอิมดาจองกำลังวิ่งเข้ามาหา

"อ้าว..คุณคยูฮยอน สวัสดีค่ะ"หญิงสาวตัวโตยิ้มก่อนจะโค้งงามๆให้กับคนที่เดินมากับนัมเบอร์วันไอดอลของเธอ

"คุณคยูอยอนครับ นี่อิมดาจอง พนักงานคนใหม่ของที่ร้าน เอ่อ..ที่คุณผู้หญิงรับมาน่ะครับ"คยูฮยอนมองหญิงสาวที่ดูแล้วเหมือนเด็กมัธยมมากกว่าคนที่เพิ่งจะเรียนจบหมาดๆ

"สวัสดี"ซองมินมองคนหน้านิ่งแล้วก็แอบถอนหายใจ  คนตัวเล็กจึงกลับไปให้ความสนใจกับเด็กสาวต่อ "มาเที่ยวหรือดาจอง"

"ค่ะ ดาจองมากับเพื่อน พอดีเห็นพี่ซองมินก็เลยเข้ามาทัก"ซองมินพยักหน้ารับรู้

"ดาจองไม่กวนเวลาพี่ซองมินกับคุณคยูฮยอนแล้วดีกว่า ตามสบายนะคะ"ว่าจบอิมดาจองก็โค้งตัวเร็วๆให้ซองมินกับคยูฮยอนคนละทีแล้วก็ลันล๊าจากไป

"ทำไมทำหน้ายุ่งใส่ดาจองแบบนั้นครับ" คุณเจ้าของร้านทำหน้านิ่งก่อนจะยักไหล่

"หิว" ว่าจบก็เดินเร็วๆไปอีกคน ..แต่สำหรับคนนี้ซองมินต้องรีบเดินตามไป ..คนป่วยเริ่มกลับมาเอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว

ซองมินเดินตามคนหิวเข้ามาในร้านก็พบว่าคุณเจ้าของร้านหน้านิ่งกำลังพลิกเมนูไปมา "ทานอะไรดีซองมิน"

"คุณคยูฮยอนสั่งเลยครับ ผมทานได้หมด"

 ถึงซองมินจะบอกอย่างนั้นแต่เมื่ออาหารที่คุณเจ้าของร้านสั่งไปเรียงแถวเข้ามาวางบนโต๊ะซองมินก็พบว่ามันมีแต่ของที่ซองมินชอบทานทั้งนั้น

คนตัวเล็กมองอาหารตรงหน้าด้วยแววตาระยับ แล้วก็ชวนคนหิวลงมือทาน ..
 

"พรุ่งนี้ผมคงต้องไปทำงานที่บริษัท" ซองมินพยักหน้ารับเพราะอาหารยังเต็มปาก

"คงไม่ได้เข้ามาช่วยที่ร้านแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว คุณแม่ท่านอยากให้ผมเข้าไปช่วยงานที่บริษัทอย่างเต็มที่"

"คุณคยูฮยอนเป็นห่วงร้านหรือครับ"ใจจริงแล้วคยูฮยอนอยากตอบไปว่าห่วงคนในร้านมากกว่า แต่เมื่อซองมินพูดมาแบบนั้นเขาก็ได้แต่เออออรับคำ

 "อย่าห่วงเลยครับ ผมมีดาจองช่วยทั้งคน รับรองว่าไม่ทำร้านเจ๊งแน่ๆ"คยูฮยอนหัวเราะเบาๆ

"อืม ฝากด้วยละกันนะซองมิน.."

>>>> R R R R R R R R<<<<

มือหนาควานหาต้นกำเนิดเสียงในกระเป๋ากางเกง ยกขึ้นดูรายชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้วก็กดตัดสายวางไว้อย่างเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในเมื่อวันนี้ยังคงเป็นวันหยุดของเขา เพราะฉะนั้นเขาก็มีสิทธิ์เลือกที่จะรับหรือไม่รับโทรศัพท์ด้วยเช่นกัน

ชายหนุ่มหันกลับไปให้ความสนใจกับคนและอาหารตรงหน้าราวกับว่าไม่เคยถูกขัดจังหวะ..

ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มหวานในยามที่ตั้งใจฟังเรื่องเล่าจากอีซองมินในช่วงที่เขาไม่อยู่ .. ไอดอลของอิมดาจองงั้นหรือ

สงสัยว่าเจ้าตัวเล็กนี่คงจะเป็นไอดอลของใครๆไปทั่ว เพราะขนาดเขาเองยังละสายตาไม่ได้เลย..

..

... 

อีจีซอนมองมองแววตาอ่อนเชื่อม รอยยิ้มอ่อนโยน รวมไปถึงการกระทำที่เต็มไปด้วยความละมุนละไมที่โจคยูฮยอนมีให้อีซองมิน

ทุกอย่างที่คุณคยูฮยอนแสดงออกมาในขณะนี้..ช่างเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นตาสำหรับหล่อน..

ต่อหน้าคนอื่นโจคยูฮยอนเป็นผู้ชายเย็นชา ตีหน้านิ่งได้อย่างยอดเยี่ยม แล้วสิ่งที่หล่อนเห็นตอนนี้คืออะไร..

หลังจากที่หล่อนบังเอิญเห็นว่าลูกชายคนเล็กของตระกูลโจกำลังนั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยกับพนักงานในร้านของตัวเอง

อีจีซอนจึงโทรศัพท์เข้าไปหา หล่อนจะแสร้งทำเป็นว่ากำลังเดินซื้อของอยู่แถวๆร้านที่เขาทานข้าวอยู่

อ้างเหตุผลในการเข้าไปทักทายแล้วลองพูดอ้อมๆเป็นเชิงบอกให้อีซองมินกลับไปก่อน..

แต่..โจคยูฮยอนไม่ยอมรับโทรศัพท์หล่อน..เขาเพียงหยิบขึ้นดูแล้ววางลงเช่นเดิม..ไม่ได้สนใจใครอื่น..นอกจากคนตรงหน้า

คนสองคนที่นั่งในร้านอาหารทำให้ใบหน้าสวยยิ่งงอง้ำ..โจคยูฮยอนไม่สนใจโทรศัพท์จากหล่อนเพียงเพราะว่ากำลังคุยกับอีซองมิน

มือเรียวกำเครื่องมือสื่อสารราคาแพงแน่นขึ้นตามระดับอารมณ์ จนน่ากลัวว่าเล็บที่เคลือบสีแดงสดไว้อย่างดีจะหักได้ง่ายๆ

บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ ที่มองไปทางไหนก็พบแต่กลิ่นอายของความอุ่นอวล

ทุกอย่างที่อีซองมินกำลังได้รับคือสิ่งที่หล่อนเฝ้าฝันอยู่ทุกวันว่าจะมีโอกาสได้เป็นเช่นบ้าง..

ราวกับว่ามีใครมากดสวิทช์เปิดไฟในสมอง..สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างโจคยูฮยอนกับอีซองมินดูลงตัวและเข้ากันไปทั้งหมด

การกระทำและความเป็นไปของคุณชายคนเล็กของตระกูลโจดูจะมีตัวแปรสำคัญที่ชื่ออีซองมินเชื่อมโยงไว้ทั้งสิ้น

หลังจากเฝ้ามองคนทั้งคู่ อยู่พักใหญ่หล่อนก็สำนึกได้ว่า..ก้างชิ้นโตของหล่อนคงจะไม่ใช่ยัยคุณหนูซารุวาตาริทายาทพันล้านจากเกาะญี่ปุ่นอย่างที่คิดไว้

แต่เป็นพนักงานในร้านหนังสือธรรมดาๆที่กำลังยิ้มระรื่นจนน่าหมั่นไส้  อยู่ตรงหน้าผู้ชายที่หล่อนหมายปองต่างหาก!!

อีซองมินงั้นหรือ

เป็นอีซองมินซินะ

อีซองมิน..

.... 

....... 

นิ้วเรียวกดปุ่มตัวเลขบนโทรศัพท์เครื่องหรูอีกครั้ง..

....

"...นิคกี้..ฉันมีงานให้แกทำ"

TO-B-Con

* ช้าได้โล่ห์อีกแล้ว ยังมีคนรออยู่หรือเปล่าคะ? (หัวเราะเขิน)

* ปัญหาสังคมแสดงตัวแล้ว

* นายเอกตอนเด็ก..มันแอบหื่น ฮ่าๆๆ (ว่าไปนั่น)

* ขอบคุณพี่ดาค่ะที่ช่วยฟังเค้าสปอล์ยทั้งพาร์ทเลย

* ขอบคุณคอมเม้นต์จากพาร์ทที่แล้วด้วยค่ะ ซาบซึ้งมากจริงๆ >*<

* ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาจนถึงพาร์ทนี้ แอบดีใจที่รู้ว่าหลายคนรักฟิกเรื่องนี้..

* ขอบคุณคนรักพี่ปาร์คสำหรับทุกอย่าง..(ช่วงนี้งานยุ่ง อดฟังสปอล์ยเลย คริคริ)

* นายเอกเข่าแตก..หงื่อ..เห็นน้องเจ็บ เต้นไม่ได้แล้วพี่สาวน้ำตาจะร่วง..

* รักคุณค่ะ ^___________^