SUNN BLOG!!!

Title : IS LOVE

Couple : Cho Kyuhyun x Lee Sungmin




PART 05






โรงแรมระดับห้าดาวในเครือบริษัทซารุวาตาริมีมากกว่าเจ็ดแห่งทั่วญี่ปุ่น และที่นี่คือหนึ่งในเจ็ด..

โจคยูฮยอนก้าวผ่านประตูกระจกของโรงแรมเข้ามา แล้วตรงไปที่ลิฟท์ทันทีถึงแม้จะเห็นแล้วว่าอีจีซอนนั่งอยู่ที่ล๊อบบี้ของโรงแรม

นับว่าโชคดีที่จังหวะที่เขาเดินเข้ามาหล่อนกำลังก้มลงไปค้นหาอะไรซักอย่างในกระเป๋า




นิ้วเรียวกดลงบนตัวเลขที่ต้องการแล้วเลื่อนไปย้ำปุ่มปิดประตูอีกที..ใช้เวลาเพียงสองนาทีโจคยูฮยอนก็มาถึงห้องพักส่วนตัว

ร่างสูงวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ถอดเสื้อนอก คลายเน็คไทออกเพื่อให้หายใจสะดวกแล้วล้มตัวลงบนเตียงทันที


คยูฮยอนนอนแผ่หลาบนเตียงกว้าง ประสานมือทั้งสองข้างรองศีรษะต่างหมอน ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปเรื่อยๆ..

แต่กระนั้นมันก็ยังคงวนเวียนอยู่แค่ใบหน้าหวานๆของอีซองมิน




คืนนั้นที่ร้านหนังสือ .. เป็นครั้งแรกที่เขาได้กอดอีซองมิน กอดอย่างที่อยากกอดมานาน กอดด้วยความรักทั้งหมดที่มี..กอดแรกที่อุ่นไปถึงหัวใจ

ทั้งที่เขาคิดมาตลอดว่าอยากจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน รอให้ปัญหาที่มีอยู่คลี่คลาย อยากรออย่างที่โจอาราบอกให้รอ..

แต่เมื่อสบตากับซองมินแล้วความตั้งใจทั้งหมดดูจะพังลงได้ง่ายๆ ในดวงตาคู่นั้นเหมือนมีมนต์ที่สะกดให้เขาก้าวเข้าไปหาซองมินโดยไม่ทันได้รู้ตัว

และในวินาทีนั้นเขารู้เพียงแค่..รัก และอยากให้อีซองมินรับรู้ว่าเขา..รัก



อีซองมินดูจะไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆอีกหลังจากถูกกอด..คนตัวเล็กไม่ได้มีท่าทีรังเกียจ มากไปกว่านั้นซองมินยังแสดงอาการเขินอายออกมาอย่างชัดเจน

ใบหน้าเล็กซุกซบอยู่กับอกของเขา น้ำเสียงสั่นๆในยามที่เจ้าตัวพึมพำกล่าวคำอวยพรให้เขาเดินทางโดยสวัสดิภาพแผ่วเบาแทบจะไม่ลอดจากริมฝีปากบาง

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงได้ยินมันอย่างชัดเจน..

และในเวลานี้เสียงกระซิบนั้นก็ยังคงดังสะท้อนอยู่ในทุกลมหายใจเข้าออกของเขา..





ชายหนุ่มส่ายหน้าให้กับอาการจามสองสามทีหลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาเป็นอย่างนี้ทุกวันตั้งแต่มาถึงที่นี่ อากาศที่ญี่ปุ่นดูจะแปรปรวนกว่าที่เกาหลีมากนัก

มือหนาคว้ากระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดน้ำมูก..ตกลงว่านอกจากจะได้ทำสัญญาเกี่ยวกับหนังสือเล่มใหม่แล้วเขายังได้'ไข้หวัดญี่ปุ่น'กลับบ้านอีกด้วย






โชคดีที่งานที่ได้รับมอบหมายดูจะไม่หนักหนาไปกว่าที่คิดไว้ แต่กระนั้นเขาเองก็ยังรู้สึกผิดเมื่อคิดได้ว่าปล่อยให้พี่สาวแบกรับหน้าที่นี้คนเดียวมานานแค่ไหน

คยูฮยอนควานหาโทรศัพท์เครื่องหรูที่โยนไว้แถวๆหมอนหนุนหลังจากลงไปนอนแผ่เหมือนเดิม นิ้วเรียวจิ้มลงไปบนปุ่มโทรออกสองครั้ง สัญญาณรอสายก็ดังตามขึ้นมา

"พี่..ทำอะไรอยู่ครับ"

((สวยอยู่)) คำตอบที่ไม่ได้ดูเกินความจริงไปสักเท่าไหร่ดังมาจากปลายสาย

"พี่เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม"

((ไม่หรอก ความสวยมันเป็นธรรมชาติของฉันน่ะ แล้วเธอเป็นไงบ้างเรียบร้อยดีไหม)) หญิงสาวยังคงต่อล้อต่อเถียงกับน้องชายด้วยอารมณ์ที่ดีกว่าปกติ

"อีกสองวันผมจะกลับแล้วนะ..ตอนแรกคิดว่าจะนานกว่านี้แต่พอดีสัญญาเกี่ยวกับหนังสือเล่มใหม่ไม่มีปัญหาอะไร"

((ดีแล้ว รีบกลับมาล่ะ แล้วนี่โทร.ไปที่ร้านหรือยัง))

"ยังเลยครับ.."

((โทร.ไปสิ เผื่อจะได้ยินเสียงหวานๆของพนักงานคนใหม่))

"เกิดอะไรขึ้น!" เสียงทุ้มดูเร่งร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อพี่สาวพูดถึงพนักงานคนใหม่

((คุณแม่ส่งพนักงานคนใหม่ไปช่วยซองมินดูแลร้าน อ้อ..รู้สึกว่าจะเป็นความคิดของคุณอีจีซอนน่ะ))

"พี่รู้ได้ไง"

((พอดีว่าฉันมันคนใหญ่คนโต มีเส้นมีสายไปทั่วบริษัทน่ะ))

"พี่..ผมไม่ต้องการ.."

((หยุด..ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น กลับมาค่อยสะสาง ไม่อยากเอาไว้ก็ไล่ออก คิดอะไรมากมายโจคยูฮยอน))

"ครับ งั้นแค่นี้นะ"

((อือ ดูแลตัวเองด้วย))

"ครับ สวัสดีครับ"

ชายหนุ่มกดตัดสายด้วยความหงุดหงิด โยนโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วกระแทกหลังลงกับเตียงแรงๆเพื่อระบายอารมณ์





ตาคมกรอกมองเพดานไปมา ยิ่งชวนให้คิดถึงเพดานในห้องนอนบนชั้นสามของร้านหนังสือ
โจคยูฮยอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง มองอย่างชั่งใจ..ก่อนจะกดเบอร์ที่ร้านแล้วรอ..

((สวัสดีค่ะ..ร้านหนังสือมิสเตอร์โจค่ะ))

"ขอสายอีซองมิน.."

((สักครู่นะคะ))คยูฮยอนฟังเสียงคนที่อยู่ปลายสายเรียกหาพนักงานของเขาเบาๆ ดูเหมือนว่าคนรับจะเป็นพนักงานคนใหม่คนนั้น

((สวัสดีครับ ซองมินพูดครับ)) สงสัยว่าอาการเขาจะหนักเกินไป เพียงแค่ได้ยินเสียงหวานๆส่งมาตามสายอารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ผมคยูฮยอนนะ"

((อ่า..ครับ)) ชายหนุ่มลุกจากเตียงเดินไปหยุดที่ริมระเบียง มือหนารูดเปิดผ้าม่านสีน้ำตาลเข้ม

"จะปิดร้านแล้วใช่ไหม.."

((ครับ..อีกครึ่งชัวโมง))

"แล้วเป็นไงบ้าง"

((ไม่มีปัญหาครับ อ้อ..มีคุณชองโมโทร.มาถามเรื่องหนังสือที่คุยกับคุณคยูฮยอนไว้น่ะครับ แต่ผมบอกไปแล้วว่าให้ติดต่อมาอีกทีวันพุธหน้า))

"อืม..ไม่เป็นไร แล้ว..เป็นไงบ้างซองมิน" คนปลายสายขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วจึงอมยิ้มจนแก้มตุ่ย

((สบายดีครับ แล้วคุณคยูฮยอน..เป็นหวัดหรือครับ เสียงไม่ค่อยดีเลย)) ร่างสูงยกมือขึ้นมาถูจมูกเบาๆ ซองมินรู้ด้วยว่าเขาไม่สบาย

"อืม แค่นิดหน่อย"

((ดูแลตัวเองด้วยนะครับ)) คยูฮยอนแนบหน้าผากลงกับกระจกระเบียงบานหนา หลับตาเพื่อปิดการรับรู้จากโสตประสาทอื่นเหลือไว้เพียงเสียงหวานๆของคนที่อยู่ปลายสาย

"อืม..อีกสองวันก็ได้กลับแล้วล่ะ อีกสองวัน.."

((ครับ ผมจะรอ..)) มือเล็กวางหูโทรศัพท์ลง ท้ายประโยคนั้น ซองมินพูดเพียงเบาๆ ไม่ได้หวังให้อีกฝ่ายได้ยิน เพราะซองมินอยากบอกกับตัวเอง..ก็แค่นั้น

แต่ซองมินคงจะไม่รู้ว่า..ไม่ว่าเสียงของซองมินจะเบาแค่ไหน..คยูฮยอนก็ยังคงได้ยิน เพราะคยูฮยอนใส่ใจเสมอ..






ซองมินอมยิ้มน้อยๆในขณะที่กลับไปเรียงหนังสือบนชั้นต่อ สักครู่ก็รู้สึกว่าถูกจ้องมาจากทางด้านหลังพอหันไปมองก็พบว่า อิมดาจอง มองเขาอยู่

"พี่ซองมินคะ..เมื่อกี้คุยกับใครหรือ" น้ำเสียงเขินอายที่พนักคนใหม่ส่งมาทำให้ซองมินขมวดคิ้ว

"ทำไมล่ะ" เด็กสาวส่ายหน้าจนผมม้ากระจาย

"ก็พี่ซองมินยิ้มซะแก้มบวม ดาจองชอบจัง" รุ่นพี่หน้าหวานเม้มปากหันหน้าเข้าหาชั้นหนังสือ ยิ้ม..งั้นหรือ
ซองมินไม่รู้ตัวเลย

"คุณเจ้าของร้านน่ะ เดี๋ยวอีกสองสามวันก็กลับมาแล้วล่ะ" เด็กสาวทำตาโตท่าทางตื่นเต้น

"จริงหรือคะ..วันก่อนที่ดาจองไปซื้อกาแฟที่ตึกโน้น ดาจองก็ได้ยินเขาคุยเรื่องคุณคยูฮยอนนะคะ เรื่องที่คุณคยูฮยอนมีคู่หมั้นแล้วท่าทางเค้าเสียดายกันใหญ่ เห็นว่าคุณคยูฮยอนหล่อมากเลยนี่นา..แต่จะหล่อสู้พี่ซองมินของดาจองได้มั้ยนะ" อีซองมินถึงกับหลุดขำกับประโยคท้ายของเด็กสาว



อิมดาจองคือคนที่คุณผู้หญิงส่งมาเพื่อช่วยงานเขา แบ่งเบาภาระที่ร้าน อิมดาจองเป็นเด็กหน้าตาน่ารัก ตัวสูงแบบนักกีฬาแต่ช่างฝันเป็นที่สุด

เด็กสาวเข้ามาที่นี่ครั้งแรกพร้อมกับคุณผู้หญิง ซองมินถูกฝากฝังให้สอนงานให้เธอ สี่วันแล้วที่ดาจองมาทำงานที่นี่

และก็สี่วันแล้วที่อิมดาจองฝากฝังตัวเองเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่งของอีซองมิน!!


เธอมักจะพูดกับซองมินด้วยใบหน้าชวนฝัน เธอบอกว่าซองมินหล่อที่สุดตั้งแต่เธอเคยเจอผู้ชายมา เธอมักจะมาเฝ้าวนเวียนอยู่ใกล้ๆซองมิน พร้อมกับคำพูดประมาณว่า..ซองมินเป็นไอดอลของเธอ ซึ่งมันเรื่องน่าขำที่สุดตั้งแต่ซองมินเกิดมาเลยเถอะ




คุณพนักงานตัวกลมก้มลงมองกลอนประตูด้านในของร้าน หลังจากที่อิมดาจองกลับไป ซองมินก็ปิดร้านแล้วล๊อกอย่างดี
ร่างเล็กเดินสำรวจไฟฟ้าภายในร้านแล้วจึงไต่บันไดเวียนขึ้นไปยังชั้นสองและสามตามลำดับ

ใบหน้าเล็กระบายรอยยิ้มเต็มแก้ม อีกสองวันคุณเจ้าของร้านก็จะกลับมาแล้ว..

เสียงคุณคยูฮยอนแปร่งๆเหมือนจะเป็นหวัด สงสัยว่าอาจจะเกิดจากอากาศที่ญี่ปุ่นจะทำพิษหรือเจ้าตัวทำงานหนักแล้วพักผ่อนน้อย

ซองมินเป็นห่วง..แต่ก็ได้แค่ห่วงเพราะอยู่ไกลกันขนาดนี้จะทำอะไรได้นอกเสียจากบอกให้คุณเจ้าของร้านดูแลตัวเองให้ดี..







ลมข้างนอกพัดแรงขึ้นกว่าเมื่อเย็น ดูท่าแล้วคืนนี้ฝนคงจะตกหนักเอาการ ซองมินค้นเอาเสื้อนอนตัวหนามาใส่ทับอีกชั้นหลังจากอาบน้ำเสร็จ

มือน้อยดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนมิดจมูก เหลือแต่ดวงตากลมโตโผล่มาล้อแสงไฟสลัวที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างบานสวย

กลิ่นหอมสะอาด อ่อนละมุนต่อจมูกที่ได้จากผ้าห่มคือกลิ่นประจำตัวของคุณคยูฮยอน ซองมินจำได้ดี

ซองมินไม่ได้คิดอกุศลหรือโลภมากอยากได้แต่อย่างใด..แต่ซองมินก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า..กลิ่นนี้ทำให้ซองมินนอนหลับสบายดีทุกคืน



..




...



มือหนาควานหาโทรศัพท์อีกรอบเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้า โจคยูฮยอนกระพริบตาสู้แสงโคมไฟข้างเตียงสองสามที เมื่อเปิดมันขึ้นมาช่วยตามหาโทรศัพท์เจ้ากรรมอีกแรง แล้วเขาก็พบว่ามันดังอยู่บนโต๊ะตัวเล็กริมกระจกติดระเบียง

ขายาวก้าวเร็วๆไปหยิบเอาอุปกรณ์สื่อสารมาดูว่าใครคือคนที่โทรเข้ามารบกวนเขาในเวลาเกือบจะเที่ยงคืน

อีจีซอน.. ผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว โดยไม่ต้องคิด คยูฮยอนกระแทกปุ่มปิดเสียงโทรศัพท์แล้ววางมันลงกับพื้นห้องปล่อยให้โทรศัพท์สั่นอยู่ข้างเตียงต่อไป







..




...








แปดโมงเช้า ..
นาฬิกาบนข้อมือบอกเขาว่าอย่างนั้น ชายหนุ่มเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋าเสร็จก็กลับมายืนสำรวจความเรียบร้อย

ใบหน้าขาวจัดมีสีแดงขึ้นเล็กน้อยจากอาการไข้ ..โจคยูฮยอนกำลังไม่สบาย ทั้งไข้ทั้งหวัดกำลังรุมเร้าเขาได้ที่ แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าคมก็ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ เมื่อเจ็ดโมงเช้า คุณชิอากิโทรมาบอกเขาว่างานชิ้นสุดท้ายที่อยู่ปุ่นของเขาผ่านไปได้ด้วยดี

วันนี้จึงมีทางเลือกให้เขาอยู่สองทางคือหนึ่งอยู่เที่ยวญี่ปุ่นต่ออีกสองวันให้ครบตามกำหนด และสองคือการแพ็คกระเป๋าด้วยความเร็วสูงแล้วจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวสิบเอ็ดโมงของวันนี้กลับเกาหลี

ซึ่งเขาแทบจะไม่ต้องเลือกเพราะคำตอบมันอยู่ที่ใบหน้าหวานๆของคนที่บอกว่าจะรอเขากลับไปเกาหลีอยู่แล้ว


เขาก็แค่ไม่อยากให้ซองมินรอนาน..




อีจีซอนมองคนที่คุยโทรศัพท์ไปยิ้มไปด้วยสายตาเย็นชา ทั้งที่ตัวของชิอากิเองต้องอยู่เคลียร์งานที่อยู่ญี่ปุ่นต่ออีกสองวัน

แต่เจ้าตัวกลับโทร.ไปบอกให้โจคยูฮยอนแพ็คกระเป๋ากลับเกาหลีไปก่อน..มันจะไม่เดือดร้อนอะไรเลยถ้าอีจีซอนไม่ต้องอยู่ติดสอยห้อยตามคุณหนูคนสวยนี่ด้วย

ใจจริงแล้วหล่อนอยากจะเก็บของกลับเกาหลีไปพร้อมกับคุณคยูฮยอนของหล่อนเสียวันนี้ แต่ด้วยหน้าที่จึงต้องจำใจอยู่ญี่ปุ่นต่อไปอีกสองวัน




..






..



เสียงประกาศเตือนให้รัดเข็มขัดดังขึ้น โจคยูฮยอนขยับตัวนั่งให้สบายอีกครั้ง

ในหัวเขารู้สึกหนักๆ สงสัยว่าอาการป่วยของเขาจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งที่ปวดหัวจนแทบจะระเบิด แต่เมื่อคิดว่าอีกไม่เกินสองชั่วโมงเขาจะได้เจออีซองมินแล้วมันก็ทำให้เขามีแรงที่จะพยุงตัวต่อไปอีกนิด..

ช่างเถอะตอนนี้อดทนเอาไว้ก่อน สุดท้ายจะไปทรุดล้มอยู่หน้าร้านหนังสือก็ช่างมันปะไร

เพราะถึงยังไงตอนนั้นซองมินก็คงไม่ปล่อยให้เขานอนไข้ขึ้นอยู่คนเดียวหรอก..











มือหนาลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากอาคารผู้โดยสาร กวาดสายตาหารถแท็กซี่อย่างรวดเร็ว เสียงทุ้มเอ่ยชื่อร้านหนังสือเล็กๆในย่านการค้าใจกลางกรุง

แล้วจึงหลับตาลง ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวไปหมดแล้ว แต่คยูฮยอนก็ยังอดทน

..





.....




อีซองมินนั่งติดแท็กหนังสือไปเรื่อย หูก็คอยเงี่ยฟังเสียงของอิมดาจองต้อนรับลูกค้า

วันนี้เป็นวันธรรมดาในช่วงเวลาทำงานแบบนี้ลูกค้าจึงมีค่อนข้างน้อยมาก



กรุ๊ง กริ๊ง ~ ~


"สวัสดีค่ะ..ร้านมิสเตอร์..เอ่อ คุณคะกระเป๋าใบใหญ่แบบนั้นฝากไว้ที่เคาเตอร์ดีกว่าค่ะ เอาเข้าไปไม่ได้นะคะ คุณ.. " เสียงอิมดาจองคุยกับลูกค้าแปลกๆ ซองมินจึงตัดสินใจลุกขึ้นมามองไปที่หน้าร้าน
เด็กสาวสาวกำลังเดินเข้าไปหาลูกค้าที่ลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาด้วย...เหยย นั่นไม่ใช่ลูกค้า


"คุณคยูฮยอน.."เสียงหวานใสเรียกออกไปอย่างลืมตัว คราวนี้ทั้งคุณเจ้าของร้านและพนักงานคนใหม่ก็เลยหันมาให้ความสนใจอีซองมินทั้งสองคน

"ซองมิน.."เสียงแหบโหยพร้อมกับใบหน้าแดงกล่ำด้วยพิษไข้ทำให้อีซองมินต้องรีบเดินเข้าไปหาโจคยูฮยอน

"มาได้ไงครับ แล้วนี่คุณคยูฮยอนไม่สบายหรือครับ" ชายหนุ่มพยักหน้าถี่ พร้อมกับหลับตา ซองมินจึงคว้ากระเป๋ามาถือไว้แล้วมืออีกข้างก็ลากคนไข้ตัวโตเดินขึ้นไปบนชั้นสาม

"ขึ้นไปข้างบนก่อนดีกว่า ทนนิดนึงนะครับ" อิมดาจองมองพี่ชายไอดอลของเธอประคองคุณโจคยูฮยอนเจ้าของร้านหายไปทางบันไดเวียนแล้วจึงถอนหายใจออกมา..

ตายแล้ว.. นี่เธอเกือบจะไล่เจ้าของร้านแล้วนะเนี่ย





เมื่อมาถึงห้องนอน อีซองมินก็จับคุณเจ้าของร้านลงนั่งบนเตียง

"ทานยาหรือยังครับ" ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วหงายหลังลงไปบนเตียงแล้วนอนหลับตานิ่งๆ
ซองมินมองอีกฝ่ายที่เริ่มจะงอแง "แล้วข้าวละครับ"

"ทานซุปไปนิดหน่อยตอนอยู่บนเครื่อง"ตอบทั้งที่ยังไม่ลืมตา ซองมินเดินไปค้นๆยาแก้ไข้ในกระเป๋าของตัวเองพร้อมกับหยิบน้ำที่วางอยู่ข้างตู้เย็นมาด้วย

มือเล็กสะกิดเรียกคนที่นอนหลับตาให้ลุกขึ้นมาทานยาโชคดีที่คยูฮยอนทำตามโดยไม่ต้องออกแรงและเพียงครู่เดียวหลังจากทานยาโจคยูฮยอนก็หลับสนิทไป


ซองมินหายไปทางห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมผ้าขนหนูหมาดๆหนึ่งผืน มือน้อยเอื้อมมือไปคลายกระดุมเสื้อของคุณเจ้าของร้านออกทีละเม็ด

แล้วจึงค่อยๆแตะไล้ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดลงบนใบหน้าคม ลากไล้เบาๆไปตามโครงหน้าหล่อเหลา ก่อนจะเปลี่ยนด้านสัมผัสของผ้าขนหนู

โจคยูฮยอนบิดตัวน้อยๆเมื่อสัมผัสเย็นจัดแปะลงมาที่ซอกคอ ซองมินกวาดผ้าขนหนูไปทั่วแผ่นอกกว้าง เมื่อผ้าขนหนูผืนนุ่มเริ่มมีอุณหภูมิสูงตามคนป่วย

จึงกลับเข้าไปซักกับน้ำเย็นๆในห้องน้ำแล้วกลับออกมาเช็ดตัวให้คุณเจ้าของร้านอีกครั้ง
จนกระทั่งอุณหภูมิในร่างกายของคยูฮยอนลดลงบ้างแล้วซองมินจึงเอาผ้าไปเก็บ ติดกระดุมเสื้อ แล้วห่มผ้าให้คนนอน ..


ตื่นมาอีกทีไข้คงจะลดแล้วละมั้ง








คนตัวเล็กไต่บันไดเวียนลงมาข้างล่าง เมื่อเท้าแต่พื้นชั้นล่างสุดอิมดาจองก็ถลาเข้ามาหาทันที

"พี่ซองมินคะ..เมื่อกี้คุณคยูฮยอนเจ้าของร้านหรือคะ"เด็กสาวตัวสูงยื่นหน้ามาถามด้วยความสงสัย

"อืม คนนี้แหละ.."ดาจองดีดนิ้วดังเปาะ อมยิ้มแก้มตุ่ย ทำท่าประหนึ่งว่าดีใจอะไรนักหนา

"มีอะไรดาจอง"

"ก็ที่ดาจองคิดไว้นะสิคะ ว่าคุณเจ้าของร้านจะหล่อเหมือนที่พี่สาวพนักงานตึกนู้นเค้าพูดกันหรือเปล่า คุณคยูฮยอนน่ะหล่อมากเลยจริงๆค่ะ"

อิมดาจองพูดจบก็ยื่นใบหน้าชวนฝันเข้ามาใกล้ซองมินอีกนิด "อ๊ะ แต่พี่ซองมินของดาจองหล่อกว่านิดนึงนะคะ"อีซองมินหลุดขำก่อนจะเอาปากกาที่ถืออยู่ในมือเคาะลงบนหน้าผากเล็ก

"ว่าไปนั่น..แต่ก็นะ ดาจองพูดความจริงนี่นาพี่ไม่ว่าอะไรหรอก" ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคักกันสองคน




จนเกือบได้เวลาปิดร้านซองมินจึงบอกให้ดาจองไปเตรียมตัวกลับบ้าน เมื่อดาจองไปแล้วซองมินจึงไต่บันไดขึ้นไปบนชั้นสาม

ซองมินค่อยๆแง้มประตูออกดู โจคยูอยอนยังคงนอนอยู่บนเตียง มือน้อยแตะลงบนหน้าผากกว้าง

ไข้ลดลงแล้ว ดีนะที่มาถึงตอนที่ร้านใกล้จะปิด ซองมินนั่งมองคนหลับไปเรื่อยๆ ทั้งที่เมื่อวานคุณคยูฮยอนบอกว่าอีกสองวันถึงจะได้กลับ
แต่ผ่านไปแค่คืนเดียวคุณเจ้าของร้านก็มานอนอยู่ที่นี่ซะแล้ว แถมป่วยกลับมาด้วย








คยูฮยอนกระพริบตาสองสามทีเพื่อปรับความเคยชินกับแสงที่ลอดผ่านเข้ามา ร่างสูงพลิกตัวเบาๆเผื่อผ่อนคลายความเมื่อย

ซองมินที่นั่งเก็บกระเป๋าอยู่ข้างเตียงได้ยินเสียงขยับตัวจึงลุกขึ้นมาดู

"ตื่นแล้วหรือครับ" โจคยูฮยอนขยับลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง มือหนาตบลงที่ว่างข้างตัวให้ซองมินลงนั่ง

"หิวมั้ยครับ"ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ มองคนที่นั่งหันหน้าเข้าหาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง..ซองมินมองสบตาของอีกฝ่ายแล้วก็ต้องเบือนหน้าหนี

มองแบบนี้ซองมินเขินนะคุณเจ้าของร้าน ทั้งที่เขาพยายามจะหยุดคิดถึงเหตุการณ์วันนั้นแต่พอถูกคุณเจ้าของร้านมองด้วยสายตาแบบนี้อีกซองมินก็เลยหน้าร้อนขึ้นมาได้ง่ายๆ







คนตัวเล็กพยายามคิดหาวิธีที่จะให้ตัวเองหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเพราะหัวใจเต้นเร็วนี้

"คืนนี้คุณคยูฮยอนจะกลับบ้านมั้ยครับ"

"ผมอยากนอนที่นี่" ซองมินพยักหน้ารับรู้ แต่ไม่ได้ยอมรับในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

"แต่คุณคยูฮยอนไม่สบาย นอนที่นี่อาจจะไม่สะดวก"

"แล้วไง..ไม่สบายผมกลับไปนอนที่บ้านก็ใช่ว่าจะหายนี่" มันก็จริงครับ ว่าแต่อาการดีขึ้นขนาดต่อปากต่อคำได้แล้วซองมินก็ขอตัวเลยละกัน

ก็คุณเจ้าของห้องท่านกลับมาแล้ว แล้วจะให้ซองมินนอนที่นี่ต่อไปก็ใช่เรื่อง คนตัวเล็กลุกขึ้นจากเตียงไปเดินหยิบของใช้ใส่กระเป๋า

คยูฮยอนมองตามคนที่เดินไปเก็บของแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ

"ซองมิน..ทำอะไร"

"เก็บของไงครับ คืนนี้คุณคยูฮยอนนอนที่นี่ ผมว่าผมจะกลับไป.."

"ซองมิน..นอนที่นี่เถอะ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น" คิ้วเรียวขมวดมุ่น ดวงตากลมจ้องมองคนพูดด้วยความไม่เข้าใจ

"เตียงก็ออกจะกว้าง นอนด้วยกันซะที่นี่ ไม่เห็นจะเป็นไร"ใบหน้าเล็กร้อนผ่าว ร้อนสุดๆเลยคราวนี้

หน้าซองมินมันเหลอหลาจนคนมองเผลอหลุดยิ้มกว้างออกมา

โชคดีที่ซองมินก้มหน้าลงไปซะก่อน คยูฮยอนเลยรอดพ้นจากข้อหาคิดการใหญ่ไปแบบฉิวเฉียด เพราะเมื่อซองมินเงยหน้าขึ้นมาก็พบใบหน้านิ่งๆของคุณเจ้าของร้านเช่นเดิม




"งั้นคุณคยูฮยอนจะอาบน้ำเลยมั้ยครับ ตั้งแต่กลับมายังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย" ชายหนุ่มก้มลงมองตัวเองแล้วก็ลุกขึ้นมาจากเตียง

"อาบน้ำก็ดีเหมือนกัน แล้ว..หิวไหมซองมิน" ซองมินยิ้มหวาน

"หิวครับ อีกเดี๋ยวร้านข้าวที่ผมโทร.ไปสั่งคงจะมาส่งแล้วผมสั่งเผื่อคุณคยูฮยอนไปแล้วด้วย ยังไงอาบน้ำเสร็จแล้วผมจะเอาขึ้นมาให้ทานนะครับ"

ว่าจบอีซองมินก็เดินออกจากห้องไป คราวนี้ซองมินสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะต้องรอให้แน่ใจซะก่อนว่าตอนที่กลับเข้ามาอีกรอบนั้นคุณเจ้าของร้านแต่งตัวเรียบร้อยดีแล้ว!







หลังจากผ่านอาหารมื้อค่ำไปแล้ว โจคยูฮยอนก็กลับมานอนอยู่บนเตียงเช่นเดิม ร่างสูงพิงศีรษะไว้กับหัวเตียง

ดวงตาคมหวานมองตามคนที่เดินไปนู่นมานี่ไปทุกที่ อีซองมินอยู่ในชุดนอนสีน้ำเงินเข้ม ผมยุ่งๆหลังจากอาบน้ำทำให้เจ้าตัวแลดูอ่อนกว่าวัยลงไปอีก

เขารู้ว่าอีซองมินพยายามเลี่ยงที่จะขึ้นมานอนบนเตียงเพราะเขายังไม่หลับ..และในที่สุดความอดทนของโจคยูฮยอนก็หมดลง

"ซองมิน ไม่นอนหรือ"คนตัวเล็กเดินลากเท้าเข้ามาข้างเตียง

"คุณคยูฮยอนง่วงก็นอนก่อนเลยครับ ผมยังไม่ง่วงเลย อ้อ..แต่ถ้าไฟมันสว่างเดี๋ยวผมปิดให้เลยก็ได้ครับ"มือหนาคว้าเอาแขนกลมกลึงไว้แล้วดึงให้นั่งลงบนเตียง

"นอนเถอะ เดี๋ยวผมจะปิดไฟเอง" และผ่านไปเพียงชั่วอึดใจอีซองมินก็มานอนตัวแข็งอยู่ข้างๆคุณคยูฮยอน ไม่ใช่สิ..ข้างๆหมอนข้างของคุณคยูฮยอนต่างหาก





ภายในห้องมืดสนิทเพราะคุณเจ้าของห้องท่านรูดม่านปิดไปด้วย ซองมินนอนลืมตาในความมืดฟังเสียงลมหายใจของตัวเองสลับกับของอีกฝ่าย

เขารู้ว่าคุณเจ้าของร้านยังไม่หลับ ซองมินอยากขยับตัว อยากพลิกตัวไปมาแต่ก็ไม่กล้า เพราะเกรงว่าจะรบกวนคนข้างๆ

แต่ซองมินก็คงจะไม่รู้ตัวอีกนั่นแหละว่า..โจคยูฮยอนแทบจะนับได้เลยว่าคนที่นอนข้างๆถอนหายใจไปแล้วกี่ครั้ง

"ยังไม่หลับหรือ"เสียงทุ้มต่ำดังมาจากข้างๆ

"เอ่อ ผมรบกวนคุณคยูฮยอนหรือเปล่าครับ ผมว่าผมไปนอนที่โซฟาข้างล่างดีกว่านะครับ"

"ไม่กวนหรอก.."พร้อมกับย้ำคำว่า 'ไม่กวน'

ซองมินรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นจัดตรงข้อมือเล็ก มือหนาค่อยๆเลื่อนไปบีบกระชับฝ่ามือของซองมิน

สอดนิ้วทั้งห้าประสานกับนิ้วมือของซองมินจนแนบสนิท

อาการหัวใจเต้นแรงดูจะจู่โจมซองมินหนักกว่าเดิม ซองมินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า แล้วคิดว่าแก้มของซองมินคงจะแดงมากแน่ๆ



ไม่ใช่ว่าซองมินไม่รู้ ว่าสิ่งที่คุณเจ้าของร้านทำหมายถึงอะไร ตั้งแต่กอดในวันนั้น แววตาที่มองมาแบบนั้น ซองมินรู้..รู้มาตลอด

รวมไปถึงทุกความรู้สึกที่ส่งผ่านมาจากการกระทำที่ใส่ใจ แต่หลายอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ทำให้ซองมินไม่แน่ใจ


อีซองมินชอบความสมบูรณ์แบบ ซึ่งมันเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย..ซองมินชอบใช้ชีวิตด้วยความสบายใจ
ซองมินมีความสุขที่ได้รับการใส่ใจจากคนที่ซองมินรัก แต่ซองมินจะมีความสุขกว่านี้ถ้าเขาคนนั้นจะรักซองมินได้อย่างสบายใจเหมือนกัน


แต่เหนือกว่าสิ่งอื่น..ซองมินก็อยากให้'เขา'รับรู้ว่า ซองมินเองก็ 'รัก' ไม่น้อยไปกว่ากัน..




มือบางกระชับตอบกับมือหนาในความมืด

ซองมินอมยิ้มเงียบๆกับความกล้าหาญของตัวเอง

ซองมินบอกไปแล้ว หลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับคุณเจ้าของร้านแล้วว่า..จะรับรู้หรือไม่



และโจคยูฮยอนก็ยังคงเป็นโจคยูฮยอนคนเดิม..คนที่ใส่ใจต่อทุกการกระทำของซองมิน..

ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเล็กน้อยเพียงไหน..แต่เมื่อเป็นอีซองมิน สิ่งนั้นจะกลายเป็นความพิเศษที่เขาไม่อาจละเลย เพียงแค่อีซองมินหายใจผิดจังหวะเขายังรู้ได้..

เพราะฉะนั้นคงไม่ต้องถามว่าทำไมในเวลานี้โจคยูฮยอนถึงหยิบหมอนข้างเจ้าปัญหาไปวางไว้ที่ข้างเตียงเสีย

แล้วเปลี่ยนจากกุมมือเป็นการยกตัวขึ้นจุมพิตเบาๆที่หน้าผากมน..คยูฮยอนขยับตัวเข้าไปใกล้ซองมิน สอดแขนรองท้ายทอยให้อีกคนหนุนนอนได้สะดวก

ไล้มืออีกข้างไปตามแก้มเนียนของคนในอ้อมกอด เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆในความมืด "ถ้าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาแล้วติดไข้ผม..จะว่าไง"

ซองมินยิ้มบางๆ วางมือเล็กลงบนแก้มของคนป่วย..

"ที่ผ่านมาเราก็ดูแลกันและกันได้ดีไม่ใช่หรือครับ คุณเจ้าของร้าน.." คงเป็นคำตอบที่ตรงใจคนถามมากที่สุด

คยูฮยอนจึงให้รางวัลคนเก่งด้วยการกดจมูกจงบนแก้มเนียนอีกครั้ง



..วงแขนแข็งแรงกระชับอ้อมกอดแน่นเข้า เพื่อกล่อมซองมิน ..ให้ฝันดี..










TO-B-CON ...








* มาช้าอีกแล้ว..ขอโทษจริงๆค่ะ สำหรับคนที่รอ(มีเหรออออ)

* เขาบอกรักกันแล้ว หงิงงงงงงงงง

* ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นในพาร์ทที่แล้วค่ะ ซาบซึ้งมากถึงมากที่สุด คอมเม้นมีจำนวนน้อย แต่..ทุกคอมเม้นเต็มไปด้วยความใส่ใจ เรารักทุกคอมเม้นจริงๆค่ะ ^^

* พาร์ทนี้สนุกหรือไม่อย่างไรก็บอกได้นะคะ

* พาร์ทนี้ก็ยังคงเรื่อยๆ โดยธรรมชาติของฟิกเรื่องนี้ อารมณ์มันจะประมาณนี้แหละค่ะ คงไม่มีตื่นเต้นหวือหวา เพราะเราตั้งใจให้มันดูธรรมดาและเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ทั่วไปค่ะ (เอาให้จิ้นง่ายๆไว้ก่อน)

* ขอบคุณทุกคนที่สละเวลาเข้ามาอ่านและเม้นค่ะ

* รักคุณ^_____________^