SUNN BLOG!!!

Title :  IS LOVE  
Couple : Cho Kyuhyun x Lee Sungmin

Part 01

กรุ๊ง กริ๊ง ~ ~

ใบหน้าหวานใสหันไปตามเสียงกระดิ่งใบเล็กที่แขวนไว้ตรงประตูหน้าร้าน ไอความร้อนที่ลอยตามเข้ามาเมื่อมีคนเลื่อนเปิดประตูทำให้ใบหน้าหวานยู่ลงเล็กน้อย

เพราะเขากำลังจัดหนังสืออยู่ตรงชั้นวางที่ใกล้กับประตู มือเล็กเอื้อมไปดันให้บานประตูเลื่อนปิดสนิทหลังจากที่ลูกค้าเดินผ่านไปแล้ว

คนตัวเล็กหันกลับมาสนใจกับการจัดเรียงหนังสือลงบนชั้นวางต่อไปจนเมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินกลับเข้าไปหลังร้าน

..

....

ซองมินทำงานที่ร้านหนังสือที่มีเครื่องเขียนน่ารักๆขายควบคู่กันไปด้วย ครั้งแรกที่ก้าวเข้ามาซองมินก็ตกหลุมรักร้านหนังสือเล็กๆแห่งนี้ทันที..

เด็กหนุ่มเห็นประกาศรับสมัครพนักงานดูแลร้าน..คนตัวเล็กไม่รีรอที่จะยื่นใบสมัครและเมื่อคุณเจ้าของร้านรับเข้าทำงานแล้วซองมินจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงคำว่า..ดูแลร้าน

ร้านหนังสือมือสองร้านนี้ตั้งอยู่ระหว่างตึกสูงๆในย่านค้าขายกลางกรุง

หนังสือในร้านส่วนใหญ่จะเป็นพวก นิยาย เทพนิยาย หรือนิทานปรำปราคลาสสิคของฝั่งยุโรป จัดวางเรียงบนชั้นเป็นหมวดหมู่

ถัดเข้าไปข้างในอีกนิดจะมีเครื่องเขียนที่ดูแล้วคงหลงมาจากรุ่นคุณปู่คุณย่า ของส่วนใหญ่แลดูคลาสสิคเข้ากับตัวร้านและถ้าหากเป็นลูกค้าประจำก็จะรู้ว่า..บนชั้นสองมีมุมสำหรับนั่งอ่านหนังสือไว้บริการด้วย

..

...

.... 

"คุณครับ..ผมอยากได้..."เสียงทุ้มดังขึ้นข้างตัวคนที่ง่วนอยู่กับการจัดหนังสือและเมื่อซองมินหันไปก็พบว่าคนพูดเป็นเด็กผู้ชายตัวสูงที่เข้าร้านมาเกือบจะครบชั่วโมงแล้ว

ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อหนังสือจากเด็กคนนั้นใบหน้าหวานยิ้มรับก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือแบบที่ว่ามายื่นให้กับคนรอ

"ลิมิเต็ดอิดิชั่นซะด้วย หายากนะครับ แต่พอดีคุณเจ้าของร้านเขาเก่งเลยได้มาตั้งสามเล่ม"มือเล็กยื่นหนังสือไปให้เด็กคนนั้นพร้อมกับพูดถึงของมีค่าในมือ

เด็กชายตัวสูงพึมพำขอบคุณในขณะที่ใช้สายตาสำรวจหนังสือเล่มนั้นไปด้วย..แบบนี้หรือเปล่านะที่อยากได้

"จ่ายเงินตรงไหนครับ"ซองมินยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินนำเด็กชายเข้าไปตรงมุมขวาของร้านในส่วนของเครื่องเขียนแล้วจึงหันมาบอกราคาหนังสือ

"ห่อมั้ยครับ"เด็กตัวสูงพยักหน้าสองสามทีแล้วจึงจ่ายเงินไปตามจำนวน

ซองมินมองตามเด็กตัวสูงที่หอบหนังสือออกจากร้านไปอย่างอารมณ์ดี..ท่าทางแบบนั้นคงไม่ได้มาซื้อนิทานไปอ่านเองหรอก..

แล้วสายตาก็ไปปะทะกับคนที่เลื่อนประตูเข้ามาใหม่..คุณเจ้าของร้าน..

ซองมินยิ้มบางให้กับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่โค้งให้อีกเล็กน้อยตามมารยาทแล้วจึงเดินเข้าหลังร้านไป..ก็คนคิดเงินตัวจริงกลับมาแล้วนี่นา

มือเล็กหยิบหนังสือขึ้นมาจากกล่องทีละเล่มแล้วจึงเริ่มติดแท็กหมวดหมู่ หนังสือพวกนี้คือหนังสือมือสองสภาพดีที่คุณเจ้าของร้านไปติดต่อหาซื้อมา

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้งคนตัวเล็กชะเง้อตัวขึ้นมองลอดผ่านกระจกกั้นระหว่างด้านหลังร้านกับหน้าร้าน เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กนักเรียนสองสามคนจึงทำงานต่อไป

ร้านนี้มีคนดูแลอยู่สองคนคือซองมินกับคุณเจ้าของร้าน เพราะเป็นร้านหนังสือเล็กๆจึงไม่ต้องการพนักงานมากมายอย่างที่อื่นแล้วส่วนใหญ่ก็จะเป็นลูกค้าประจำดังนั้นการดูแลจึงไม่ลำบากมากนัก

เมื่อติดแท็กลงบนปกหนังสือจนครบแล้วซองมินก็เอาหนังสือออกมาจัดเรียง คนตัวเล็กต้องใช้บรรไดเตี้ยๆเพื่อปีนขึ้นไปวางหนังสือลงบนชั้นที่สูงขึ้นไป

ซองมินทำงานไปเงียบๆเพราะคุณเจ้าของร้านกำลังอ่านหนังสืออยู่ตรงเคาร์เตอร์คิดเงิน ดวงตาคมหวานภายใต้แว่นกรอบดำติดจะดุ

คุณเจ้าของร้านเป็นคนนิ่งๆใช้สายตามากกว่าคำพูด ใบหน้าหล่อเหลาและผิวที่ขาวจัดสะอาดตาทำให้ผู้ชายคนนี้น่ามอง จะติดก็แต่ว่าซองมินไม่กล้ามอง..

 เพราะคราใดที่เผลอมองก็จะถูกสายตาคมมองกลับมาเป็นคำถามว่า..

"มีอะไรหรือเปล่า" เช่นตอนนี้

ซองมินชี้ไปที่โทรศัพท์เครื่องหรูข้างๆเก้าอี้ที่กำลังสั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย พออยู่กับคนไม่พูดซองมินก็เลยติดนิสัยไม่พูดตามไปด้วย

"ครับ"

"อยู่ที่ร้านครับ ได้ครับแล้วเจอกัน" บทสนทนาสั้นๆลอดมาให้ได้ยินแต่ซองมินก็ไม่ได้สนใจนัก คนตัวเล็กยังตั้งหน้าจัดหนังสือต่อไปเงียบๆจนกระทั่งรู้สึกว่ามีคนมาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง

ร่างบางจึงหันกลับมาเผื่อว่าลูกค้าบางคนอาจจะต้องการความช่วยเหลือแต่ซองมินกลับเจอคุณเจ้าของร้านยืนทำหน้าไร้อารมณ์อยู่

 "วันนี้ปิดร้านแทนผมทีนะ"ว่าจบก็กระตุกยิ้มส่งให้ซองมินหนึ่งทีแล้วเดินจากไป ลับหลังคนถูกสั่งก็เปิดยิ้มกว้าง
สงสัยว่าคืนนี้ได้กลับบ้านดึกอีกแน่ๆ

ถ้าวันไหนได้เป็นคนปิดร้านหลังจากที่ปิดร้านแล้วซองมินจะเอ้อระเหยอ่านหนังสืออยู่ในร้านจนกว่าจะพอใจแล้วถึงกลับบ้าน

..

..

...

คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อพบว่าไฟชั้นสองของร้านยังไม่ปิดยกนาฬิกาขึ้นดูก็พบว่าเข้าวันใหม่มาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ขายาวค่อยๆก้าวขึ้นไปตามบันไดเวียนสู่ชั้นสอง

เมื่อพ้นบันไดขั้นสุดท้ายขึ้นมาสายตาก็ไปปะทะกับคุณพนักงานตัวกลมนอนขดบนโซฟาตัวเล็ก..ในมือมีหนังสือประวัติศาสตร์ของประเทศเล็กๆทางฝั่งตะวันตกเปิดค้างไว้..ท่าทางจะฝันดี

คยูฮยอนค่อยๆแกะหนังสือออกจากมือเล็ก แล้วจึงเดินขึ้นไปยังชั้นสามเพื่อเอาผ้าห่มผืนเล็ก..

มือหนาค่อยๆวางผ้าห่มคลุมร่างกลมๆของพนักงานขี้เซา แก้มอิ่มแดงปลั่งเนื่องจากอากาศเย็นตอนกลางคืน
ริมฝีปาดบางวาดเป็นรอยยิ้มถูกใจคนมอง คนตัวสูงลงนั่งบนส้นเท้า คยูฮยอนไล้ข้อนิ้วไปตามพวงแก้มของคนหลับ

ก่อนจะก้มลงสูดเอาความหอมจากแก้มเนียนใส..

..แบบนี้เรียกขโมยหรือเปล่านะ

แต่ถึงจะใช่ก็คงจะหายกันแล้วล่ะ..ในเมื่อคุณพนักงานตัวกลมก็ขโมยหัวใจเขาไปเหมือนกัน

..

... 

ดวงตากลมโตที่เคยสดใสวันนี้กลับเบลอๆ ซองมินยันตัวเองลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองไปรอบๆคุ้นๆว่าจะเป็นชั้นสองของร้านหนังสือ..หลับเพลินซะได้ เมื่อมองไปยังนาฬิกาเรือนโตบนผนังก็พบว่าเข็มสั้นเลยเลขหกมาได้นิดหน่อยแล้ว

ร้านเปิดสิบโมง ซองมินมีเวลากลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวเกือบๆสามชั่วโมง คนตัวเล็กก้มลงมองผ้าห่มสีเขียวบนตัก คิ้วเรียวขมวดมุ่น..จำได้ว่าก่อนจะเผลอหลับไปเขาไม่ได้เอาผ้าห่มมาใช้..สงสัยว่าเมื่อคืนคุณเจ้าของร้านจะกลับมาที่นี่

คิดได้ดังนั้นแก้มขาวๆก็ร้อนวูบ..คุณเจ้าของร้านห่มผ้าให้ซองมิน!!!

... 

 ...

ซองมินกลับมาที่ร้านอีกรอบเมื่อตอนเก้าโมงครึ่ง คนตัวเล็กโค้งให้คนที่นั่งจิบกาแฟตรงเคาร์เตอร์คิดเงินก่อนจะเอาของไปเก็บหลังร้านแล้วกลับออกมาอีกรอบพร้อมกับผ้ากันเปื้อนสีชมพู ซองมินเดินไปหยุดอยู่ข้างหลังเคาร์เตอร์ด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ..มือเล็กจับกันแน่นด้วยท่าทางกึ่งเขินอาย

"คุณคยูฮยอนครับ"ใบหน้าคมหันกลับมาตามเสียงเรียก คิ้วหนายกขึ้นราวกับจะถามว่ามีอะไร

"เมื่อคืนคุณคยูฮยอนกลับมาที่ร้านหรือครับ" คนพูดน้อยเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

"เอ่อ..เมื่อคืนผมเผลอหลับไป..ขอโทษนะครับแล้วก็ขอบคุณสำหรับ..ผ้าห่ม"

"ไม่เป็นไร.."ซองมินยิ้มบางๆให้กับคุณเจ้าของร้านก่อนจะพึมพำขอตัวไปทำงานต่อ..

... 

 ....

สงสัยเพราะเมื่อคืนซองมินนอนตากอากาศเย็นจนดึก วันนี้เจ้าตัวเลยรู้สึกมึนๆเบลอๆแต่เพราะหนังสือที่ได้มาใหม่สองกล่องเขาจึงอยากจัดวางให้เสร็จเพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ลูกค้าเด็กๆจะเข้าร้านในวันพรุ่งนี้เป็นส่วนใหญ่ ซองมินอยากให้เด็กๆได้อ่านหนังสือดีๆ

คนตัวเล็กลากบันไดเตี้ยๆไปมาเพื่อวางหนังสือบนชั้นสูงๆ

พอใกล้เที่ยงซองมินจึงเริ่มรู้สึกตัวว่ามีไข้แถมคัดจมูกแต่ด้วยความอยากทำงานให้เสร็จเจ้าตัวเล็กจึงไม่ยอมไปพัก

โจคยูฮยอนมองตามคนที่ทำเสียงฟุดฟิดไปทั่วร้าน ท่าทางคุณพนักงานดีเด่นจะไข้ขึ้น สังเกตจากเสียงสูดน้ำมูกแล้วก็แก้มแดงๆนั่น

หลังจากนั่งมองอยู่นานคุณเจ้าของร้านจึงทนไม่ไหว ร่างสูงเดินไปหาคนที่กำลังปีนบันไดเตี้ยๆเพื่อวางหนังสือ
มือใหญ่คว้าเอวของคนตัวเล็กไว้ได้แล้วก็ลากกลับลงมายืนบนพื้น..

ซองมินหันกลับมามองคนที่กอดตัวเองจากด้านหลัง รู้สึกถึงหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวเร็วแต่ซองมินบอกไม่ได้ว่าเกิดจากความตกใจที่ถูกดึงลงมาจากบันไดหรือเพราะตกอยู่ในอ้อมกอดของคุณเจ้าของร้าน

แก้มใสที่แดงอยู่แล้วกลับแดงมากขึ้นไปอีกเมื่อพบว่าคนที่กอดตัวเองอยู่เมื่อครู่กำลังจูงซองมินขึ้นไปชั้นบนของร้าน

บนชั้นสาม..ซองมินถูกจับมานั่งอยู่ปลายเตียงนอนหลังไม่ใหญ่นักที่ดูท่าทางว่าจะเป็นของคุณเจ้าของร้าน

"ไม่สบายก็นอนเถอะ เดี๋ยวผมจะเอายามาให้ วันนี้ไม่ต้องลงไปทำงานแล้วนะ"

"แต่ว่า..ผมยังจัดหนังสือไม่เสร็จ"

"ผมจะทำเอง..นอนซะแล้วตอนเย็นผมจะมาปลุก"ซองมินที่พยายามจะเถียงกลับต้องทำปากพะงาบๆไม่กล้าขัดคนพูดน้อยเมื่ออีกฝ่ายจ้องตากลับมา

"ขอบคุณครับ"แค่นี้แหละที่พูดได้ตอนนี้..

ใบหน้าเล็กซุกซบลงกับหมอนใบโต ..เมื่อครู่หลังจากคุณเจ้าของร้านเอายามาให้ทานเสร็จแล้วซองมินก็ถูกสั่งให้นอนห่มผ้าอยู่บนเตียง

คนตัวเล็กแอบยิ้มกับหมอนของอีกฝ่าย..ความใจดีที่ได้รับทำให้หัวใจของซองมินพองโต..
ถ้าคุณเจ้าของร้านรู้ว่าซองมินแอบรักอยู่ จะยังใจดีแบบนี้หรือเปล่า?

...

 ......

ซองมินพลิกตัวไปมาบนเตียงเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ ร่างเล็กยันตัวขึ้นนั่งก่อนจะมองหาต้นกำเนิดเสียง
โทรศัพท์ในห้องนอนของคุณเจ้าของร้านดังอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ซองมินเม้มริมฝีปากในขณะที่กำลังชั่งใจว่าจะรับดีหรือไม่

ถ้าหากว่าอยู่ในส่วนด้านล่างของร้านซองมินก็จะรับทันทีเพราะนั่นคือหน้าที่ แต่ที่นี่..เรียกว่าพื้นที่ส่วนตัวได้หรือเปล่านะ

แล้วก็ไม่ต้องคิดนานเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ก็เงียบไป..

ผ่านไปครู่ใหญ่คุณเจ้าของร้านก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับโจ๊กหนึ่งถ้วย

"หิวหรือเปล่า"ยื่นถ้วยโจ๊กมาจ่อหน้าแบบนี้ต่อให้บอกว่าไม่หิว ยังไงซะซองมินก็คงต้องทานใช่ไหมครับคุณเจ้าของร้าน

ซองมินพยักหน้าสองสามทีก่อนจะรับถ้วยโจ๊กมาพร้อมกับพึมพำขอบคุณคนใจดีหน้าดุ

"ขอบคุณนะครับ คุณคยูฮยอน"

"ไม่เป็นไร..ทานเถอะแล้วเดี๋ยวจะได้ทานยา"ซองมินอึกอักมองถ้วยโจ๊กสลับกับหน้าอีกฝ่าย

.. คือซองมินเคยทานอาหารต่อหน้าคนอื่นเยอะแยะนะครับ แต่ไม่เคยมีใครตั้งใจนั่งจ้องหน้าซองมินตอนทานอาหารขนาดนี้มาก่อน

คนตัวเล็กค่อยๆคนโจ๊กในถ้วยก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากถามอีกฝ่าย

"คุณคยูฮยอนมีอะไรหรือเปล่าครับ"

"เปล่า..ไม่มีอะไร" ไม่มีอะไรก็หยุดจ้องหน้าสักที ซองมินอยากบอกแบบนี้ แต่มันคงไม่น่าฟังเท่าไหร่หรอกเนอะ
ในที่สุดซองมินก็ตักโจ๊กขึ้นมาเป่าสองสามทีก่อนจะใส่ปากตัวเอง

"เป็นไงบ้าง"คนตัวเล็กขมวดคิ้วมองคนถาม

"ถ้าหมายถึงโจ๊ก..ก็ดีครับ"

"ค่อยยังชั่ว..พอดีผมเพิ่งทำเป็นครั้งแรกน่ะ"ซองมินแทบจะปล่อยช้อนจากมือ..ครั้งแรก แล้วให้เขาเป็นหนูทดลองเนี่ยนะ

อื้อหือ..ไม่รอให้ซองมินท้องเสียหรือมีอันเป็นไปเพราะโจ๊กถ้วยนี้ไปซะก่อนล่ะแล้วค่อยบอก!!

"ครั้งแรกหรือครับ"ซองมินถามยิ้มๆ แล้วก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแหยๆเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง

"อืม แต่ก็แค่ฉีกซองใส่หม้อ..โจ๊กสำเร็จรูปน่ะ"ซองมินถอนหายใจน้อยๆอย่างโล่งอกแต่ก็ไม่พ้นสายตาของคนที่จับจ้องอยู่

"ถอนหายใจทำไม..กลัวหรือ" เฮ้ยย รู้ทัน!

"เอ่อ..เปล่าครับ เพียงแต่..โจ๊กมันร้อน"โจ๊กมันร้อน!! เหตุผลสิ้นคิดมากอีซองมิน

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อถ้วยโจ๊กในมือซองมินก็ถูกยกลอยวืดกลับไปหาคุณเจ้าของร้าน
คนตัวโตคนโจ๊กในมือพร้อมกับเป่าเบาๆให้คลายร้อน การกระทำที่ดูเอาใจใส่แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยทำให้หัวใจของซองมินพองโต

แก้มใสขึ้นสีเรื่อ..ซองมินเขิน เขินมากๆด้วย..ยังไม่ทันได้หายจากอาการเขิน คุณเจ้าของร้านก็ตักโจ๊กยื่นมาจ่อปาก..ซองมินมองช้อนสลับกับหน้าอีกฝ่าย

คราวนี้หัวใจเต้นรัวซะแทบจะทะลุออกมานอกอก ตามทฤษฎีแล้วซองมินต้องอ้าปากรับโจ๊กที่คุณเจ้าของร้านป้อนใช่ไหม..สงสัยว่าซองมินจะคิดนานไป คนที่ยื่นช้อนมาจึงชักมือกลับเอาช้อนเข้าปากตัวเองไปชิมโจ๊กว่ายังร้อนอยู่หรือไม่

"ทานได้แล้วล่ะ..ไม่ร้อนแล้ว"เสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นน่าฟังมาพร้อมกับช้อนโจ๊กที่จ่อปากอีกเล็กอีกครั้งคราวนี้ซองมินจึงยอมอ้าปากรับแต่โดยดี..

..สงสัยว่าคุณพ่อครัวมือใหม่จะทำน้ำตาลหกใส่โจ๊กละมั้ง..ถึงได้หวานแปลกๆ

โจคยูฮยอนมองคนที่ก้มหน้าอ้าปากทานโจ๊กที่เขาป้อนอย่างอิ่มเอม ใบหน้าหล่อนิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆแต่ถึงกระนั้นเขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า..หัวใจกำลังเต้นแรง..

ซองมินมองโจ๊กในถ้วยที่พร่องไปกว่าครึ่งแล้วก็นึกยินดี..เขายังไม่อิ่มแต่รู้สึกว่าอยากอิ่มแล้ว ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาสบตากับคนตรงหน้าแล้วยิ้มให้บางๆ"อิ่มแล้วครับ"

โจคยูฮยอนมองคนป่วยก่อนจะมองถ้วยโจ๊กในมือ..อิ่มแล้ว? ทุกทีเห็นทานข้าวทีละสองจาน วันนี้ทำไมทานโจ๊กแค่ครึ่งถ้วย

"ทานอีกนิดนะ..แล้วจะได้ทานยา"ว่าจบช้อนคันเดิมก็มาจ่อที่ริมฝีปากซองมิน และอีกนิดของคุณเจ้าของร้านก็คือหมดถ้วย..

คนตัวโตกวาดเอาเปลือกยาบนโต๊ะลงถังขยะใบเล็กก่อนจะเก็บถ้วยกับแก้วน้ำลงไปทำความสะอาด ก่อนออกไปคยูฮยอนสั่งให้คุณพนักงานตัวกลมนอนพักผ่อนอีกรอบ

ซองมินที่เริ่มง่วงเพราะฤทธิ์ยาจึงซุกหน้าลงกับหมอนใบเดิมก่อนจะเดินทางเข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน .. ฝันกลางวันของซองมินวันนี้มีแต่โจ๊กหวานๆแฮะ ..

..

.... 

ซองมินสะดุ้งตื่นอีกรอบด้วยเสียงโทรศัพท์ คนตัวเล็กยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาก่อนจะถอนหายใจ ห้าโมงเย็นงั้นหรืออีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาปิดร้าน

ซองมินบิดขี้เกียจสองสามทีแล้วจึงลุกจากเตียง คนตัวเล็กไต่บันไดเวียนลงมาจนถึงชั้นล่างแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป สักพักก็ออกมาใหม่พร้อมกับหน้าตาที่สดชื่นกว่าเก่า

โจคยูฮยอนมองพนักงานตัวเล็กที่ผูกผ้ากันเปื้อนพร้อมทำงานแล้วส่ายหน้าเบาๆ

"ทำไมไม่นอน"

"ผมรู้สึกดีขึ้นแล้วครับ ก็เลยคิดว่าลงมาทำงานดีกว่านอนอุดอู้อยู่ข้างบน"ร่างสูงพยักหน้าเบาๆ

"งั้นมานั่งคิดเงินเถอะ เดี๋ยวผมจัดหนังสือเอง"ว่าจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปรับกล่องในมือของซองมินมาแล้วเริ่มนำหนังสือขึ้นเรียงบนชั้น

ซองมินที่วันนี้เรี่ยวแรงไม่เต็มร้อยได้แต่ยืนมองตาปริบจนคุณเจ้าของร้านส่งสายตามาเตือนถึงได้รู้ว่าควรจะไปนั่งได้แล้ว

ซองมินก้มหน้าก้มตาเช็ครายชื่อหนังสือใหม่ไปสักพักเสียงกระดิ่งที่ห้อยกับประตูก็ดีงขึ้น เงยหน้ามาก็พบว่าเป็นแขกคนสำคัญ

ซองมินรีบยืนขึ้นแล้วโค้งให้กับคนมาใหม่ อีกฝ่ายยิ้มตอบเพียงเล็กน้อยพร้อมกับกวาดสายตาไปทั่วร้าน

"คุณคยูฮยอนล่ะ"ซองมินมองหาคุณเจ้าของร้านแถวชั้นหนังสือแต่กลับไม่พบคนที่บอกว่าจะจัดหนังสืออยู่เลย

"คงจะอยู่หลังร้านครับ..สักครู่นะครับเดี๋ยวผมไปตามให้"ว่าแล้วก็เดินตัวลีบเข้าไปด้านหลังร้านแล้วก็พบว่าคนที่ตามหานั่งติดแท็กหนังสืออยู่เงียบๆ

"คุณคยูฮยอนครับ..คุณผู้หญิงมาครับ"ซองมินแอบเห็นลูกชายคุณผู้หญิงพ่นลมออกจมูกก่อนจะลุกขึ้นยืน

"แค่ไม่รับโทรศัพท์ต้องตามมาหาถึงที่ร้านเลยหรือไง" ซองมินได้แต่ทำหน้าแหยๆไม่กล้าตอบรับใดใด..เฮ้อ...ท่าทางวันนี้จะมีเรื่องน่าสนุกให้ซองมินดูอีกแล้ว

ร่างเล็กเดินตามคุณเจ้านายออกมาก็พบว่าทั้งสองแม่ลูกยืนทำหน้าเครียดใส่กันที่หน้าเคาร์เตอร์คิดเงิน

"ว่าไง..ได้ข่าวว่าไม่สบายงั้นหรือ"เมื่อหันไปก็พบว่าคุณนายโจพูดกับตนเองอยู่

"เอ่อ..ครับ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ"

"นั่นไง..ซองมินอาการดีขึ้นแล้วลูกก็ไม่ต้องอยู่เฝ้าร้านแล้วซองมินทำงานได้แล้วนี่..คยูฮยอนไปกับแม่นะ" ประโยคที่ดูเหมือนคนพูดจะขอร้องแต่ฟังยังไงซองมินก็คิดว่านี่คือคำสั่ง

โจคยูฮยอนยังคงทำหน้านิ่ง อาการยืนนิ่งไม่ขยับตัวทำให้อารมณ์คนเป็นแม่เริ่มกรุ่น..คุณนายโจหันมายิ้มหวานให้ซองมิน

"ซองมินจ๊ะไปปิดร้านเถอะ ฉันจะพาคุณคยูฮยอนไปทำธุระ"ซองมินทำหน้าไม่เข้าใจ นี่เพิ่งห้าโมงเย็นแล้วอีกอย่างถึงคุณคยูฮยอนไม่อยู่ซองมินก็เฝ้าร้านได้ แล้วคุณผู้หญิงจะต้องให้ซองมินรีบปิดร้านไปทำไม

เมื่อเห็นซองมินยืนนิ่งมองหน้าราวกับจะขอคำตอบจากลูกชายคุณนายเธอจึงพูดขึ้นอีกรอบ

"ปิดร้านจ๊ะซองมิน..ตอนนี้เลย!"ว่าจบก็หันไปยิ้มหวานให้ลูกชาย โจคยูฮยอนเพียงแต่พยักหน้าให้ซองมินทำตามที่คุณนายโจพูด

เด็กหนุ่มก้าวเร็วๆไปสลับป้ายหน้าร้านเป็นคำว่า CLOSE ก่อนจะเดินกลับมาจัดการที่เคาร์เตอร์คิดเงิน..

ระหว่างนั้นซองมินเห็นว่าคุณแม่คนสวยพาคุณลูกชายหน้านิ่งเดินออกจากร้านไปแล้ว..

..สงสัยคราวนี้คงเรื่องสำคัญ..

TO-B-CON

ขอคุย: ฟิก HAPPY (be late) BIRTHDAY สำหรับคนรักพี่ปาร์คค่ะ ขอโทษที่มาช้าไปมากโขเนะหนุนน้อย แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยพี่หลายอย่างเลย เอาพาร์ทแรกไปก่อนเนาะ แล้วพาร์ทสองจะรีบตามมาคร่า

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ รักทั้งคนอ่านและคนเม้นต์

ขอบคุณจริงๆค่ะ ^^